2 jaar geleden heb ik voor het laatst een blogpost geschreven.
Inmiddels is er weer veel gebeurd.

Ik merkte dat ik het in de periode tijdens onze icsi behandelingen prettig vond om van me af te schrijven, en miste deze uitlaatklep enorm. Een hele lange tijd kon ik niet naar mijn blog kijken en de stukken lezen, het deed zoveel pijn. Ik stopte het het liefst allemaal zo ver mogelijk weg. Maar het lukt me nu om af en toe weer eens iets te lezen, stukje voor stukje, op mijn eigen tempo.
Op dit moment zit ik weer in een mindere periode en wilde graag weer wat gaan schrijven.

De periode na de laatste icsi poging valt zwaar. Na de curettage voelde ik me zo down, ik was op. We hebben toen vele gesprekken gehad met de psycholoog in het ziekenhuis en samen en hebben toch nog een poging gedaan. Toen dit mis ging was dit de druppel, ik was op, moe gestreden en was mezelf helemaal kwijt. Ik heb nog een aantal behandelingen gehad bij de psycholoog en gesprekken met de huisarts. Na een tijd ging het wel wat beter, en kon ik mijn ding doen. Genieten van ons gezin en de leuke dingen om me heen. Na een jaar stopte de behandelingen en moest ik het weer zelf gaan doen. Daar was ik wel klaar voor dachten we…

Een hele tijd ging het wel goed, ik kon genieten en voelde me goed.
Helaas ging het steeds vaker weer met behoorlijke ups en downs, ik voelde mezelf weer wegglijden in het donkere gat. Dit was zo lastig, want ik wilde niet laten merken dat het niet goed met me ging. Het zou vanzelf wel weer beter gaan. Maar het werd niet beter. Begin 2023 lukte het me niet meer, ik was klaar, op. Na lang twijfelen, en vele gesprekken met mark en een stuk schaamte klopte ik weer aan bij de huisarts, ik heb hulp nodig. Mijn medicatie werd gelijk weer opgestart en iets opgehoogd en ik kreeg een verwijzing naar de psycholoog.

Sinds een paar maanden ben ik nu bij een instelling onder behandeling met een psycholoog, waar ook meerdere mensen achter de schermen meekijken en helpen. Wat ben ik blij dat ik snel bij hun terecht kon. De gesprekken zijn pittig, zwaar en emotioneel.
De diagnose “depressieve stoornis” klinkt zwaar, maar het geeft me ook duidelijkheid. Ik weet dat dit mijn hele leven al speelt. Heb deze periodes al vaker gehad. Mijn mentale gezondheid heeft altijd een grote rol gespeeld in mijn leven, en nu, eindelijk, sta ik open om er echt mee aan de gang te gaan. Het zal altijd een stukje van mij blijven, maar ik ga er mee leren omgaan.

Ik merk dat rondom het stuk depressie, burn-out ook nog een enorm groot taboe hangt.
Wat zo ontzettend jammer is. Het zou voor veel mensen zo veel prettiger zijn als er open over gesproken kan en mag worden. Ik ben zelf over ons icsi traject altijd heel open geweest. Maar over dit stuk niet, het stuk schaamte en niet goed genoeg voelen is lastig. Ik heb ik mijn bijna 35 jaar een enorme muur opgebouwd om mezelf te beschermen, niemand zal zien aan mij dat het niet goed met me gaat. Je moet sterk zijn en “gewoon” doorgaan. Inmiddels begin ik te merken dat dit me ooit echt geholpen heeft, maar dat het me nu niet veel meer brengt. Ik zal meer open moeten zijn en mijn emoties meer moeten uiten. Zodat er misschien ook meer begrip zal komen.

Deze weg is ook weer erg lang en moeilijk, maar ook hier ga ik weer voor de volle 100% voor. Ik voel dat ik nu eindelijk op de juiste plek ben. Met hun, mijn gezin en lieve mensen om me heen gaat me dit lukken, het is zeker niet altijd makkelijk, maar samen komen we er wel.

Ik zal vanaf nu weer regelmatig een blog plaatsen over deze weg, lief als je me volgt.
En ben altijd lief, je weet nooit waar iemand doorheen gaat!