Een jaar geleden schreef ik voor het laatst een blog, over de miskraam en de lastige tijd daarna.
Het afgelopen jaar is er weer veel gebeurd. Ik heb zo hard aan mezelf gewerkt, veel gesprekken gehad met de psycholoog en Mark, rust genomen en vaker voor mezelf gekozen.
Begin dit jaar voelde ik dat het wat beter ging en begon het toch weer te kriebelen, na vele gesprekken met de psycholoog, onze arts en met elkaar hebben we daarom besloten om toch nog een poging te wagen, het “wat als” bleef zo door ons hoofd spoken, we konden er geen rust in vinden. Er was nog een mogelijkheid om een icsi traject op te starten met het tese materiaal.

We wisten dat het spannend zou worden, de kansen zijn niet erg groot en de teleurstellingen worden steeds lastiger. Maar we hebben lieve vrienden en familie om ons heen en ook de arts, psycholoog en huisarts waren betrokken bij ons traject, en ook mijn medicatie mocht ik blijven gebruiken, een goed vangnet achter ons, dus ik voelde dat het goed was. Ik was er klaar voor, al vond ik het wel heel spannend, zeker na vorig jaar.



In Maart mocht ik beginnen met spuiten, het was gelijk weer zo “vertrouwd” en spannend.
Het spuiten ging goed, buiten het korte lontje en een blauwe buik na, maar dat hoort er nu eenmaal bij. De echo’s waren al snel goed, doordat we een hogere dosering hadden ingezet was het al snel tijd voor de punctie.
Zo spannend weer… Hoeveel eicellen kunnen ze vinden, en hoe is het zaad, is er überhaupt iets en hoe is de kwaliteit, zo veel vragen en onzekerheden, maar we hadden er een goed gevoel bij.

De dag van de punctie, we mochten ons al vroeg melden.
De morfine spuit werd gezet, ( zo geen pretje) ik was er klaar voor.
Al snel voelde ik me tijdens de punctie niet goed worden….
Hyperventileren, warm, afwezig…. het ging me niet lekker.
Af en toe viel ik even weg, kan me van de punctie zelf dan ook weinig meer herinneren.

In de ruimte naast de behandelkamer kon ik even bijkomen.
De arts en mark vonden het best even spannend, dit was de eerste keer dat ik zo heftig reageerde op de punctie.
Gelukkig voelde ik me al redelijk snel weer beter. Ze hadden 12 eicellen gevonden, zo fijn.

Omdat het onze laatste “vergoede” poging is, mochten we er voor kiezen om 2 embryo’s terug te laten plaatsen, mits deze er zijn natuurlijk. We vonden het zelf lastig om deze keuze te maken, er zitten zoveel voor en nadelen aan. We hebben de keuze aan de mensen van het lab gelaten, is de kwaliteit heel goed dan gaan we voor 1 embryo en is de kwaliteit matig tot slecht dan gaan we voor 2 embryo’s.

3 dagen later was het zo ver, de dag van de terugplaatsing, zo spannend.
Het was gelukt om met mijn eicellen en het tese materiaal 4 embryo’s te maken.
Een mooie score, al hoop je natuurlijk met 12 eicellen op meer. Maar helaas was de kwaliteit van het “materiaal” niet zo best. Er werden dan ook 2 embryo’s terug geplaatst. Heel fijn natuurlijk, maar daarmee wisten we ook dat de kwaliteit niet heel super was.

Dan op naar huis, rusten en heel hard duimen!!!!
De eerste week komen we weer goed door, we hebben er allebei zo’n goed gevoel bij.
Misschien wordt het wel een tweeling, hoe geweldig zou dat zijn? Al zouden we al zo ontzettend blij zijn met een kindje, ons tweede wonder. We fantaseren en dromen er weer op los… zou het ons dan toch nog gegund zijn?
In de tweede week horen we dat de andere 2 embryo’s niet zijn ingevroren, de kwaliteit was te slecht.
Dit was wel een teleurstelling.. de embryo’s in mijn buik zijn onze enige kans, laat het alsjeblieft goed gaan!



Helaas gaat het in die week weer mis…. wat een teleurstelling.
We doen voor de zekerheid nog een testje, maar helaas. Er zaten twee embryo’s in mijn buik en nu… niks, leeg.
Door mijn medicatie willen de emoties niet echt loskomen. Aan de ene kant heel fijn voor nu, maar ook lastig.
Ik merk dat het me allemaal niks doet, en ga maar “gewoon” weer door met het dagelijkse leven.
Heb nog geen traan gelaten om de mislukte poging, het is helemaal weg gestopt.

Gelukkig heb ik snel een gesprek met mijn psycholoog. Ze verteld dat het een normale eerste reactie is op de teleurstelling en alles wat we weer mee hebben gemaakt. Laat het maar even zo zijn, het komt vanzelf.

Op 19 mei hebben we een gesprek met onze arts, om de laatste poging te bespreken en hoe nu verder.
We horen dat het tese materiaal heel slecht van kwaliteit was en de eicellen ook niet heel sterk waren.
Het is heel lastig om dan een goede ICSI uit te voeren. Toch was het gelukt om 4 embryo’s te maken, waarvan 2 enigszins sterk genoeg om samen terug te plaatsen. Het is lastig om te horen, we hadden zo gehoopt op een goed resultaat, maar helaas.

Het is niet mogelijk om nog een keer het traject in te gaan. Dit was onze allerlaatste poging.
De arts zegt ons dat we alles, maar dan ook alles hebben gedaan wat we kunnen. We zijn in het traject vaak over onze grenzen heen gegaan, je grenst wordt ook steeds verlegd, maar nu is het klaar.
Het mag voor ons helaas niet zo zijn, er zal geen tweede kindje komen.
Vik is en blijft ons grote wonder, we blijven met z’n drietjes.

Het is een moeilijk gesprek, we hebben samen zo veel meegemaakt en nu is het echt tijd om het boek dicht te doen.
De afgelopen 8 jaar waren zwaar, met veel ups en downs. Ons leven bestond voor een heel groot deel uit proberen zwanger te worden, het ziekenhuis, spuitjes, puncties, onderzoeken, gesprekken, hormonen, teleurstellingen en verdriet. Het ziekenhuis voelde inmiddels na al die jaren toch ook zo vertrouwd dat ik het lastig vind om het los te laten. Het is lange tijd zo’n groot deel van ons leven geweest, dat we nu even moeten zoeken naar hoe het is “zonder”.

Gelukkig heeft deze tijd ons ook iets heel moois gebracht, onze lieve Vik.
Onze gouden medaille, zoals de arts het zo mooi zegt.

Nu is het aan ons om er met z’n drietjes iets van te maken. Het loslaten van onze droom is lastig, maar de duidelijkheid die we nu hebben is ook wel weer fijn. Nu kunnen we echt beginnen met het verwerken van alles.
De volgende stap is het afbouwen van mijn medicatie, zodat de emoties wat los kunnen komen.

Spannend wat de komende tijd ons zal brengen, dag voor dag en stap voor stap. We hebben nog een lange weg te gaan, het was ook allemaal niet niks. Maar samen komen we er wel, dat weet ik zeker!