One step at a time

De laatste weken merkte ik dat ik weer dieper in het “zwarte gat” zakte, het evenwicht even kwijt.
Ik ben erg down, heb weinig energie en moeite met de “normale” alledaagse dingen.
Alles voelt zwaar, donker en weet niet zo goed waar ik de energie vandaan moet halen.
Werken, het huishouden, opstarten, het lukt me niet, het lijken zulke “gewone” dingen en
ik baal dan ook zo dat het me niet lukt.
Je zal het niet snel aan me zien, mijn muur en masker zijn nog zo sterk aanwezig.
Wat is het moeilijk om daar doorheen te komen, ook bij de therapie. Het lukt soms wel, maar wat is het beschermingsmechanisme sterk. Dit voelt nog altijd zo veilig, maar het helpt me niet.
Dit maakt het ook lastig voor andere om het te begrijpen en me echt te zien.
Ik zorg dat ik er verzorgd uitzie, sta op het schoolplein, ben bij de voetbal, doe boodschappen, alles lijkt goed, leuk en gezellig, maar diep van binnen is het een strijd. Ben voor nu dan ook gestopt met onze winkel, een stap terug om aan mezelf te werken. Dat geeft me wel wat rust, maar het blijft lastig. Het voelt echt als falen, niet goed genoeg zijn.

Voor nu ligt de complete focus op het uit de depressie komen. De dagen weer wat lichter en aangenamer maken. Sta nu ook op de wachtlijst voor de psychiater, kijken of we met medicatie nog wat kunnen doen. Alles om er weer 100% voor mijn gezin te kunnen zijn, en mezelf fijn te voelen. Ik zou zo graag weer van de kleine dingen willen kunnen genieten, ons gezin, het zonnetje, leuke dingen, maar in deze dagen is het zo verdomd lastig. Het klinkt allemaal zo simpel, en ik doe echt m’n uiterste best en soms lukt het echt wel, maar wat is het soms ook zo verdomd lastig.

We gaan nu met hulp van psycholoog weer voor een beetje structuur zorgen en een kleine weekplanning. maken. Elke dag een kleine huishoudelijke taak, boodschappen, wat tijd voor mezelf, even naar buiten of iets leuks doen met een vriendin. Zo dankbaar ook voor alle lieve mensen om me heen die elke week weer voor me klaarstaan en ons ook hier nu weer bij helpen. Even een bakje thee, een wandeling, een knuffel of gewoon even samen zijn. Om hulp vragen is soms zó lastig, dus zo fijn als ze er zelf gewoon zijn, zo lief. Daar kan ik alleen maar heel dankbaar voor zijn.

Dag voor dag, stap voor stap, komen we er wel.

Nieuw hoofdstuk

Uitgelicht7 reacties

2 jaar geleden heb ik voor het laatst een blogpost geschreven.
Inmiddels is er weer veel gebeurd.

Ik merkte dat ik het in de periode tijdens onze icsi behandelingen prettig vond om van me af te schrijven, en miste deze uitlaatklep enorm. Een hele lange tijd kon ik niet naar mijn blog kijken en de stukken lezen, het deed zoveel pijn. Ik stopte het het liefst allemaal zo ver mogelijk weg. Maar het lukt me nu om af en toe weer eens iets te lezen, stukje voor stukje, op mijn eigen tempo.
Op dit moment zit ik weer in een mindere periode en wilde graag weer wat gaan schrijven.

De periode na de laatste icsi poging valt zwaar. Na de curettage voelde ik me zo down, ik was op. We hebben toen vele gesprekken gehad met de psycholoog in het ziekenhuis en samen en hebben toch nog een poging gedaan. Toen dit mis ging was dit de druppel, ik was op, moe gestreden en was mezelf helemaal kwijt. Ik heb nog een aantal behandelingen gehad bij de psycholoog en gesprekken met de huisarts. Na een tijd ging het wel wat beter, en kon ik mijn ding doen. Genieten van ons gezin en de leuke dingen om me heen. Na een jaar stopte de behandelingen en moest ik het weer zelf gaan doen. Daar was ik wel klaar voor dachten we…

Een hele tijd ging het wel goed, ik kon genieten en voelde me goed.
Helaas ging het steeds vaker weer met behoorlijke ups en downs, ik voelde mezelf weer wegglijden in het donkere gat. Dit was zo lastig, want ik wilde niet laten merken dat het niet goed met me ging. Het zou vanzelf wel weer beter gaan. Maar het werd niet beter. Begin 2023 lukte het me niet meer, ik was klaar, op. Na lang twijfelen, en vele gesprekken met mark en een stuk schaamte klopte ik weer aan bij de huisarts, ik heb hulp nodig. Mijn medicatie werd gelijk weer opgestart en iets opgehoogd en ik kreeg een verwijzing naar de psycholoog.

Sinds een paar maanden ben ik nu bij een instelling onder behandeling met een psycholoog, waar ook meerdere mensen achter de schermen meekijken en helpen. Wat ben ik blij dat ik snel bij hun terecht kon. De gesprekken zijn pittig, zwaar en emotioneel.
De diagnose “depressieve stoornis” klinkt zwaar, maar het geeft me ook duidelijkheid. Ik weet dat dit mijn hele leven al speelt. Heb deze periodes al vaker gehad. Mijn mentale gezondheid heeft altijd een grote rol gespeeld in mijn leven, en nu, eindelijk, sta ik open om er echt mee aan de gang te gaan. Het zal altijd een stukje van mij blijven, maar ik ga er mee leren omgaan.

Ik merk dat rondom het stuk depressie, burn-out ook nog een enorm groot taboe hangt.
Wat zo ontzettend jammer is. Het zou voor veel mensen zo veel prettiger zijn als er open over gesproken kan en mag worden. Ik ben zelf over ons icsi traject altijd heel open geweest. Maar over dit stuk niet, het stuk schaamte en niet goed genoeg voelen is lastig. Ik heb ik mijn bijna 35 jaar een enorme muur opgebouwd om mezelf te beschermen, niemand zal zien aan mij dat het niet goed met me gaat. Je moet sterk zijn en “gewoon” doorgaan. Inmiddels begin ik te merken dat dit me ooit echt geholpen heeft, maar dat het me nu niet veel meer brengt. Ik zal meer open moeten zijn en mijn emoties meer moeten uiten. Zodat er misschien ook meer begrip zal komen.

Deze weg is ook weer erg lang en moeilijk, maar ook hier ga ik weer voor de volle 100% voor. Ik voel dat ik nu eindelijk op de juiste plek ben. Met hun, mijn gezin en lieve mensen om me heen gaat me dit lukken, het is zeker niet altijd makkelijk, maar samen komen we er wel.

Ik zal vanaf nu weer regelmatig een blog plaatsen over deze weg, lief als je me volgt.
En ben altijd lief, je weet nooit waar iemand doorheen gaat!

Het boek sluiten..?

Uitgelicht1 reactie

Een jaar geleden schreef ik voor het laatst een blog, over de miskraam en de lastige tijd daarna.
Het afgelopen jaar is er weer veel gebeurd. Ik heb zo hard aan mezelf gewerkt, veel gesprekken gehad met de psycholoog en Mark, rust genomen en vaker voor mezelf gekozen.
Begin dit jaar voelde ik dat het wat beter ging en begon het toch weer te kriebelen, na vele gesprekken met de psycholoog, onze arts en met elkaar hebben we daarom besloten om toch nog een poging te wagen, het “wat als” bleef zo door ons hoofd spoken, we konden er geen rust in vinden. Er was nog een mogelijkheid om een icsi traject op te starten met het tese materiaal.

We wisten dat het spannend zou worden, de kansen zijn niet erg groot en de teleurstellingen worden steeds lastiger. Maar we hebben lieve vrienden en familie om ons heen en ook de arts, psycholoog en huisarts waren betrokken bij ons traject, en ook mijn medicatie mocht ik blijven gebruiken, een goed vangnet achter ons, dus ik voelde dat het goed was. Ik was er klaar voor, al vond ik het wel heel spannend, zeker na vorig jaar.

In Maart mocht ik beginnen met spuiten, het was gelijk weer zo “vertrouwd” en spannend.
Het spuiten ging goed, buiten het korte lontje en een blauwe buik na, maar dat hoort er nu eenmaal bij. De echo’s waren al snel goed, doordat we een hogere dosering hadden ingezet was het al snel tijd voor de punctie.
Zo spannend weer… Hoeveel eicellen kunnen ze vinden, en hoe is het zaad, is er überhaupt iets en hoe is de kwaliteit, zo veel vragen en onzekerheden, maar we hadden er een goed gevoel bij.

De dag van de punctie, we mochten ons al vroeg melden.
De morfine spuit werd gezet, ( zo geen pretje) ik was er klaar voor.
Al snel voelde ik me tijdens de punctie niet goed worden….
Hyperventileren, warm, afwezig…. het ging me niet lekker.
Af en toe viel ik even weg, kan me van de punctie zelf dan ook weinig meer herinneren.

In de ruimte naast de behandelkamer kon ik even bijkomen.
De arts en mark vonden het best even spannend, dit was de eerste keer dat ik zo heftig reageerde op de punctie.
Gelukkig voelde ik me al redelijk snel weer beter. Ze hadden 12 eicellen gevonden, zo fijn.

Omdat het onze laatste “vergoede” poging is, mochten we er voor kiezen om 2 embryo’s terug te laten plaatsen, mits deze er zijn natuurlijk. We vonden het zelf lastig om deze keuze te maken, er zitten zoveel voor en nadelen aan. We hebben de keuze aan de mensen van het lab gelaten, is de kwaliteit heel goed dan gaan we voor 1 embryo en is de kwaliteit matig tot slecht dan gaan we voor 2 embryo’s.

3 dagen later was het zo ver, de dag van de terugplaatsing, zo spannend.
Het was gelukt om met mijn eicellen en het tese materiaal 4 embryo’s te maken.
Een mooie score, al hoop je natuurlijk met 12 eicellen op meer. Maar helaas was de kwaliteit van het “materiaal” niet zo best. Er werden dan ook 2 embryo’s terug geplaatst. Heel fijn natuurlijk, maar daarmee wisten we ook dat de kwaliteit niet heel super was.

Dan op naar huis, rusten en heel hard duimen!!!!
De eerste week komen we weer goed door, we hebben er allebei zo’n goed gevoel bij.
Misschien wordt het wel een tweeling, hoe geweldig zou dat zijn? Al zouden we al zo ontzettend blij zijn met een kindje, ons tweede wonder. We fantaseren en dromen er weer op los… zou het ons dan toch nog gegund zijn?
In de tweede week horen we dat de andere 2 embryo’s niet zijn ingevroren, de kwaliteit was te slecht.
Dit was wel een teleurstelling.. de embryo’s in mijn buik zijn onze enige kans, laat het alsjeblieft goed gaan!

Helaas gaat het in die week weer mis…. wat een teleurstelling.
We doen voor de zekerheid nog een testje, maar helaas. Er zaten twee embryo’s in mijn buik en nu… niks, leeg.
Door mijn medicatie willen de emoties niet echt loskomen. Aan de ene kant heel fijn voor nu, maar ook lastig.
Ik merk dat het me allemaal niks doet, en ga maar “gewoon” weer door met het dagelijkse leven.
Heb nog geen traan gelaten om de mislukte poging, het is helemaal weg gestopt.

Gelukkig heb ik snel een gesprek met mijn psycholoog. Ze verteld dat het een normale eerste reactie is op de teleurstelling en alles wat we weer mee hebben gemaakt. Laat het maar even zo zijn, het komt vanzelf.

Op 19 mei hebben we een gesprek met onze arts, om de laatste poging te bespreken en hoe nu verder.
We horen dat het tese materiaal heel slecht van kwaliteit was en de eicellen ook niet heel sterk waren.
Het is heel lastig om dan een goede ICSI uit te voeren. Toch was het gelukt om 4 embryo’s te maken, waarvan 2 enigszins sterk genoeg om samen terug te plaatsen. Het is lastig om te horen, we hadden zo gehoopt op een goed resultaat, maar helaas.

Het is niet mogelijk om nog een keer het traject in te gaan. Dit was onze allerlaatste poging.
De arts zegt ons dat we alles, maar dan ook alles hebben gedaan wat we kunnen. We zijn in het traject vaak over onze grenzen heen gegaan, je grenst wordt ook steeds verlegd, maar nu is het klaar.
Het mag voor ons helaas niet zo zijn, er zal geen tweede kindje komen.
Vik is en blijft ons grote wonder, we blijven met z’n drietjes.

Het is een moeilijk gesprek, we hebben samen zo veel meegemaakt en nu is het echt tijd om het boek dicht te doen.
De afgelopen 8 jaar waren zwaar, met veel ups en downs. Ons leven bestond voor een heel groot deel uit proberen zwanger te worden, het ziekenhuis, spuitjes, puncties, onderzoeken, gesprekken, hormonen, teleurstellingen en verdriet. Het ziekenhuis voelde inmiddels na al die jaren toch ook zo vertrouwd dat ik het lastig vind om het los te laten. Het is lange tijd zo’n groot deel van ons leven geweest, dat we nu even moeten zoeken naar hoe het is “zonder”.

Gelukkig heeft deze tijd ons ook iets heel moois gebracht, onze lieve Vik.
Onze gouden medaille, zoals de arts het zo mooi zegt.

Nu is het aan ons om er met z’n drietjes iets van te maken. Het loslaten van onze droom is lastig, maar de duidelijkheid die we nu hebben is ook wel weer fijn. Nu kunnen we echt beginnen met het verwerken van alles.
De volgende stap is het afbouwen van mijn medicatie, zodat de emoties wat los kunnen komen.

Spannend wat de komende tijd ons zal brengen, dag voor dag en stap voor stap. We hebben nog een lange weg te gaan, het was ook allemaal niet niks. Maar samen komen we er wel, dat weet ik zeker!

take time

UitgelichtEen reactie plaatsen

maybe
Het is inmiddels een half jaar geleden dat ik de curettage ondergaan heb.
Geen kindje meer in mijn buik, leeg, onze droom weg.
Sindsdien is het lastig om het “gewone” leven weer op te pakken.

Het is de afgelopen jaren veel geweest, onze wens, de onderzoeken, het ziekenhuis, het icsi traject, we leefde van afspraak, naar afspraak en van poging tot poging.
Ik spoot de grootste troep in mijn lijf, ontelbaar veel ritjes naar het ziekenhuis voor echo’s, gesprekken, bloedprikken, medicatie enz. We gingen maar door, want het is onze grootste wens. Het is een traject van veel vallen en weer opstaan. Vanaf 2012 zijn we bezig om onze kinderwens uit te laten komen. Iedere maand weer de teleurstelling.

Gelukkig mochten wij in 2016 de trotse ouders worden van onze lieve Vik, ons grote wonder. Het vervelende traject meer dan waard, want wat is dit geweldig,
dit is wat we altijd zo graag wilde en veel meer.
Nu we inmiddels al weer meer dan 3 jaar bezig zijn voor onze tweede kinderwens, begint het “gewoon” doorgaan steeds moeilijker te worden. Iedere keer weer zoveel hoop en daarna de teleurstelling, het verdriet, het is lastig.
Als ik dan in Oktober 2019 zwanger blijk te zijn na de zoveelste terugplaatsing kunnen we het dan ook niet geloven, zo dankbaar, zo blij, onze lange pijnlijke weg weer meer dan waard geweest. Helaas mocht het niet zo zijn, bij de echo werd duidelijk dat het een miskraam ging worden en na een lange emotionele periode heb ik in januari een curettage ondergaan. Lees verder →

Rollercoaster

Uitgelicht1 reactie

080391534a2f3dce4610fa7ffcb53fd9
Twee maanden geleden hadden we onze echo, onze verschrikkelijke echo, geen droom maar een nachtmerrie werd het. Nooit hadden we toen kunnen bedenken hoe we er nu voor zouden staan. Een hoopje ellende…

na 21 november hebben we 2 weken gewacht op de miskraam, maar deze kwam maar niet door. We wisten dat het niet goed was, maar stiekem kregen we toch weer hoop dat ze het misschien verkeerd gezien hadden. Na de 2 weken hadden we op 5 december weer een echo, om te kijken hoe we er voor stonden. Helaas werd ons klein sprankeltje hoop gelijk weer weggenomen, er was geen verandering. Ik kreeg tabletten mee om de miskraam op gang te brengen. 9 tabletjes, 1 om mijn lichaam voor te bereiden op wat komen zou en 4 om de miskraam op gang te brengen, mocht dit niet gebeuren dan nog een keer 4 tabletten inbrengen.
Daar gingen we dan naar huis met weer een doosje medicatie, maar nu niet met goede hoop, maar met veel verdriet, dit was het dan.
We hielden het weekend vrij, zodat we alle rust en tijd hadden om de miskraam door te maken. Na de eerste tabletten gebeurde er vrij weinig… beetje krampen en wat bloedverlies, maar echt niet veel. had ik het toch wel goed gedaan? Gelijk weer die twijfel. Toch maar even bellen. Ik mocht die avond dan nog de andere 4 tabletten inbrengen. Maar weer gebeurde er vrij weinig. We vierden dat weekend nog sinterklaas, en terwijl heb ik de tabletten ingebracht en gewacht op wat komen zou, ik was zo emotioneel, maar weer gebeurde er vrij weinig, alleen wat buikkrampen.
Ik snapte er niks van.
Lees verder →

Hope…

Uitgelicht3 reacties

07fbac8bc155637134bdc99e524184b2

Het is inmiddels een week geleden dat wij onze eerste echo hadden.
Donderdag 21 november…
Vol spanning maar met goede hoop rijden we vroeg richting het ziekenhuis, eindelijk is het zover. We moeten even wachten in de wachtkamer…
de spanning neemt steeds meer toe.
Zo spannend om ons tweede wondertje voor het eerst te mogen gaan zien.
Dan worden we geroepen… eindelijk.

“Zullen we eerst maar even gaan kijken, zo spannend na dit traject.” Ja graag….
We kijken naar het scherm, maar zien nog niet veel… even zoeken.
Lees verder →

What if…..

Uitgelicht2 reacties

e6c9d4372a250873500ee52e6c84ba11
Inmiddels heb ik al veel gesprekken gehad met de therapeut, Mark, familie en vrienden.
Ik wil zo graag de rust krijgen, alles los kunnen laten en echt gaan leven, genieten.
Maar het lukt me niet… ik kan tegenover iedereen doen alsof het goed met me gaat, toneelspelen heb ik de afgelopen jaren goed geleerd. Niemand hoeft te merken dat het niet goed gaat, dus doen we maar door, leuk, gezellig, niks aan de hand.
(Mijn muur is dus nog echt niet afgebroken, en staat nog huizenhoog en sterk.)

Met mijn verstand ga ik bedenken dat ik alle babyspullen moet gaan verkopen, hup alles het huis uit. Het levert zo veel verdriet op, misschien helpt dit om alles los te laten.
Het gaat niet meer, we kunnen niet nog een keer het traject in.
Onze relatie heeft er helaas ook al zo veel mee geleden, dit is niet goed. het voelt niet goed.
Maar hoe kom ik hier ooit goed uit?

In augustus gaan we samen op vakantie naar Ameland, even opladen en uitwaaien.
Tijdens deze vakantie praten we veel. We zijn zo ontzettend dankbaar voor onze Vik.
En genieten daar zo samen…. Ik kan me er in vinden dat we altijd met z’n 3tjes blijven.
Het voelt goed, we zijn compleet. We hebben het gezin waar we zolang alleen maar van konden dromen, het is goed. Deze vakantie doet ons goed.
Nu werken aan onze relatie, die willen we zo graag goed houden, voor ons, voor Vik !!
Het gaat met flinke ups en downs, maar we komen er wel.

Dan wordt het september, ik heb al weer een aantal gesprekken met de therapeut gehad.
Maar er komt ineens een kronkel in mijn hoofd…. een ingeving… een onderbuik gevoel.
“Ik moet nog een keer het traject in, het moet en zal lukken” ik weet het zeker.
Deze komt echt als donderslag bij een heldere hemel…..
Ik dacht dat ik het afgesloten had, of daar toch in ieder geval goed naar op weg was, maar blijkbaar dus toch niet…. maar er is geen mogelijkheid meer toch? Ik besef me ineens dat daar veel onduidelijkheid over bestaat. We zijn zo in ons verdriet opgegaan, we waren leeg, op, klaar met strijden. Maar er zit nu een stemmetje in mijn hoofd, daar moet ik naar luisteren.

Met lood in mijn schoenen ga ik naar Mark….
“Schat, wat zou je ervan vinden als ik toch nog eens naar het ziekenhuis bel, kijken wat er nog mogelijk is voor ons? Ik denk dat we het toch nog een keer moeten proberen, dit gaat hem worden, ik voel het! Lees verder →

Here we go again.

Uitgelicht2 reacties

1a89da3674781df2b61b8a07f042fca9
Het is inmiddels een hele tijd geleden dat ik hier een bericht heb geplaatst.
Simpelweg omdat ik niet wist wat te schrijven.
Maar er is de laatste maanden veel gebeurd….

Na onze afspraak bij de uroloog en weer wat onderzoeken en gesprekken verder bleek onze enigste optie om een Tese behandeling in combinatie met ICSI te doen.
Dit is niet zo maar iets en heeft zoals bijna alle ingrepen risico’s.
We hebben hier even over na moeten denken en veel gesprekken gevoerd met elkaar en de artsen. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om toch voor de ingreep te gaan.
Onze wens is zo groot, we moeten het proberen, ook om rust in onze koppies te krijgen.
Geen wat als….
We besluiten in overleg met de arts dat dit onze enige en laatste poging gaat zijn.
Nog 1 keer… alles of niets!

Eind 2018 is Mark de Tese behandeling ondergaan. Dit was een heftige en spannende dag. Maar ook het begin van hopelijk iets heel moois.
Uit de TESE operatie hebben ze gelukkig nog wat zaadcellen kunnen vinden.
Zo fijn… al weten we nog niet of ze er daadwerkelijk ook echt iets mee kunnen. Maar dit is al een stap in de goede richting. We wisten dat dit risico er bij hoorde.

Begin 2019 mocht ik starten met de pil en daarna met de spuitjes.
Na weer even een opfriscursus te hebben gekregen van de verpleegkundige, (alles was al weer zo lang geleden!) ging ik vol goede moet aan de gang.
Al snel begon ik weer te merken wat het ook al weer was, pff, die hormonen!!!
Het zetten van de spuitjes ging goed, inmiddels best een pro. Maar die hormonen, daar kan ik maar niet aan wennen. Mijn lijf is niet meer mijn lijf en mijn lontje zo kort…
Ik vond vooral het mentale stuk best zwaar, ook met een peuter in huis, is toch ook weer even anders. Maar hup, doorgaan… het is voor een mooi doel!

De echo’s gaan goed en al snel is het moment van de punctie daar…
Jeetje wat zag ik daar tegenop… gelukkig merkt de arts dat ik het lastig vind en ik krijg een slaappil mee naar huis, zodat ik de nacht ervoor goed kan slapen. Zo fijn dat ze meedenken.
De dag van de punctie is spannend, zijn er voldoende goede eicellen en ook heel belangrijk, hoe is de kwaliteit van het zaad. We mogen na de behandeling even bijkomen en wachten op de uitslagen, jeetje zo zenuwslopend!!!

Helaas valt het aantal eicellen flink tegen, balen. Maar er zijn er wel voldoende om de ICSI mee te doen, dus daar houden we maar aan vast.
De kwaliteit van het zaad is helaas ook niet wat we gehoopt hadden, maar ze gaan het proberen. We horen op de dag van de terugplaatsing of het gelukt is om een mooi embryo te maken en hopelijk nog wat meer om in te vriezen.

Het zijn spannende wachtdagen…
Maar we worden gelukkig niet gebeld, dus er ligt een mooi embryo op ons te wachten om teruggeplaatst te worden. wow, het is zover, hier hebben we alles weer voor gedaan.
In het ziekenhuis verteld de arts ons dat ze heel veel moeite hebben gehad om een mooi embryo te maken. De kwaliteit viel behoorlijk tegen. Met pijn en moeite hebben ze het toch voor elkaar gekregen om 2 embryo’s te maken. Een heel stuk minder dan we gewend zijn, maar zo fijn dat dit gelukt is, hebben we alles niet voor niks gedaan.
We gaan er helemaal voor en hopen op het beste!! De terugplaatsing gaat goed, het embryo zit weer veilig in mijn buik, nu maar duimen!
Wat ben je welkom kleintje, blijf maar lekker warm en fijn bij ons!
Lees verder →

Een broertje of zusje voor Vik? (deel 2)

UitgelichtEen reactie plaatsen

hope

We hebben er de hele week een heel goed gevoel over. Het voelt goed, dit zou zo maar eens waar kunnen zijn, een broertje of zusje voor Vik. Stiekem fantaseren we er al een beetje over. Hoe leuk & bijzonder zou dat zijn? Nog een klein wonder?
Maar aan de andere kant weten we ook dat het ‘te mooi om waar te zijn’ is.
Echt heel veel geluk hebben we in deze niet altijd gehad, maar toch blijven we altijd positief. We weten immers ook dat het wel kan. Dat helpt ons ook wel om de hoop te houden. Ondanks dat het zo goed voelde en we er veel vertrouwen in hadden,
gaat het helaas naar een goede week toch weer mis.

Ik ben op het werk en merk dat het misgaat. Wat een ontlading, zo veel verdriet, leegte, pijn, ik voel alles door elkaar. Ik wil naar huis, bij mijn gezin zijn. Zo fijn dat dit op deze momenten mogelijk is. Die avond zijn we met ons gezinnetje samen, we huilen, praten, gewoon even samen zijn.
Het besef dat dit onze laatste cryo was komt hard aan, dit was het.
Als we nu nog een tweede kindje willen, zullen we weer van voor af aan beginnen.
Een heel nieuw traject vol met spanningen, pijn, spuitjes, hormonen, verdriet, hoop en angst. We hadden zo gehoopt dat ons het hele traject nog een keer bespaart zou blijven.
Verdriet, boosheid, angst, het voelt ook als een soort falen, waarom willen de embryo’s toch steeds niet innestelen?
Wat was het mooi geweest als we zwanger waren geworden via deze cryo’s, de soort tweeling broertjes/zusjes van Vik. Dit was zo bijzonder geweest en fijn natuurlijk.

Lees verder →

Een broertje of zusje voor Vik? (deel 1)

Uitgelicht1 reactie

984db550eed623d31e0a22a84ce80032
Het is begin 2017, onze zoon Vik wordt bijna 1 jaar, jeetje wat is het eerste jaar snel gegaan. Ik herinner me als de dag van gisteren dat hij geboren werd, dat eerste huiltje, de eerste keer dat we je zagen, het is en blijft zo bijzonder. Wat zouden we dat nog graag een keer meemaken.
Mark en ik beginnen langzaam weer te denken en praten over een tweede kindje.
Nooit hadden we gedacht hier over na te kunnen denken, we zijn immers zo gezegend met een gezonde zoon. Dit had ook heel anders kunnen verlopen, daar zijn we ons heel erg van bewust.
Maar hoe mooi en bijzonder zou het zijn om Vik een broertje of zusje te kunnen geven.
Het idee alleen al maakt ons zo trots en blij.

We hebben nog 4 cryo’s die op ons liggen te wachten in het ziekenhuis, uit de vorige ICSI behandeling, dezelfde als waar Vik uit onstaan is. Hoe bijzonder zou dat zijn?
Eerst hebben we een verwijzing van de huisarts nodig, voelt vreemd, maar als de regels zo zijn, dan is het zo. Ik bel de huisarts en vertel dat we voor een tweede kindje willen gaan. Gelijk stuurt hij een verwijsbrief door naar de afdeling fertiliteit. Al snel worden we gebeld en mogen we starten met de eerste cryo poging, zo fijn!
Lees verder →

Never give up Hope!

Uitgelicht1 reactie

14713588_10210408990079436_2832280631017775219_n

Week van de vruchtbaarheid

Het is alweer een tijdje geleden, maar ik vond dit toch wel echt een moment om weer eens een blog te schrijven.

Komende week is het de week van de vruchtbaarheid. (31 Okt- 6 Nov)
Tijdens deze week word er aandacht gevraagd voor de (nog onvervulde) kinderwens.
Wat doet dit met jou en je omgeving. Door over dit onderwerp te praten, willen we proberen om het taboe rondom vruchtbaarheidsproblemen weg te halen. Helaas rust er nog steeds een taboe rond dit onderwerp. Inmiddels zijn het in Nederland 1 op de 6 stellen die dealen met vruchtbaarheidsproblemen, wat enorm veel is.
Jammer, daarom dat er nog steeds een taboe op rust.
Het zou zo veel beter zijn om openheid te krijgen.

14732162_1246158708763355_2022907216647871580_n

Zelf zijn wij altijd heel open over onze reis…
Lees verder →

Welcome to the world!

Uitgelicht2 reacties

067902ff4932ff82cbf5fa2e70b95a80
Het is echt even geleden dat ik wat gepost heb…
Maar wow, wat is ons leven veranderd, op een geweldige manier, dat wel!
We zitten echt op onze “blauwe” wolk!
Op dinsdag 15 Maart is onze prachtige zoon Vik geboren!
Wat een onbeschrijfelijk gevoel is het om mama te mogen zijn.
Ik kan het nog steeds niet geloven… onze droom is werkelijkheid geworden.
We zijn de trotse ouders van een mooi gezond klein jongetje!!

De eerste weken van ons “nieuwe” leventje waren mooi, geweldig, emotioneel maar soms ook heftig. We hebben een klein lief mensje op de wereld gezet en hij is compleet afhankelijk van ons. Dit is een onbeschrijfelijk gevoel… Het overvalt ons soms nog!
We zijn zo ontzettend trots & blij met ons mooie zoontje, en genieten echt elke dag zo van hem! Het gaat heel goed met Vik, hij slaapt en eet goed en is ook al heerlijk aan het brabbelen, geweldig die geluidjes en lachjes van hem! (Echt helemaal in de zevende hemel:-))

Lees verder →

A beautiful year

Uitgelicht2 reacties

32f69b47abcddc568dfb875a83ff9648

Vandaag is de laatste dag van het jaar 2015…
Wow, wat was dit een top jaar, zeker een jaar wat wij nooit zullen vergeten!
Ik ga in deze blogpost nog eens even terugkijken op een aantal bijzondere, mooie en emotionele momenten van dit jaar!

Begin 2015 begonnen we weer met volle moed aan onze 2e ICSI poging.
Alle spuitjes weer verzameld en elke avond prikken maar…
Jeetje als ik daar op terug kijk… wat heb ik toch veel spuitjes gezet.
In Maart was het dan zover… er waren genoeg eiblaasjes, tijd voor de punctie.
Deze keer zag ik daar best wel tegenop, omdat ik wist wat me ongeveer te wachten stond. Gelukkig ging het goed en werden er weer een aantal eicellen gevonden.
Ook het zaad was goed om een ICSI behandeling uit te voeren.
Dan volgen er weer spannende dagen, zou er een bevruchting plaats vinden en zo, ja hoeveel embryo’s zouden er zijn.
Gelukkig hadden we weer een mooie score.. 6 embryo’s.
Eentje zou gelijk terug geplaatst worden en de andere 5 werden ingevroren.
Super blij waren wij weer met dit resultaat, toch weer een aantal goede kansjes!
Lees verder →

27 weken update!

Uitgelicht2 reacties

We zijn weer een aantal weekjes verder…
Tijd voor een nieuwe update over onze zwangerschap.
Het is een tijdje geleden…

Inmiddels ben ik 27 weken zwanger.
Jeetje, het is nu wel even snel gegaan. De eerste maanden kropen voor mijn gevoel voorbij, maar nu gaat het toch wel redelijk snel.
We gaan alweer het 3e en laatste trimester in… wow!

Het gaat gelukkig allemaal heel goed… we genieten zo!
We kunnen onze kleine man nu sinds een aantal weekjes ook echt goed voelen, hij is zo lekker druk in mijn buik, hij trappelt er heerlijk op los.
Af en toe schrik ik echt van alle drukte in mijn buik, echt een heel apart en bijzonder gevoel, er zit een klein mensje in mijn buik, wow!
Lees verder →

20 weken update!

Uitgelicht4 reacties

Wow, we zijn op de helft van de zwangerschap!!
Afgelopen week hebben we de 20 weken bereikt.
Dit wilde natuurlijk ook zeggen dat ons de spannende 20 weken echo te wachten stond. Hier hebben we de laatste weken zo naar toe geleefd, vol spanning.
Omdat we via ICSI zwanger zijn werd het bij ons de wel bekende GUO.  (Geavanceerd ultrageluid onderzoek: Omdat er door de ICSI behandeling iets meer kans is op eventuele afwijkingen, doordat de ‘natuurlijke selectie’ weg valt, wordt er vaak een GUO uitgevoerd, bij een GUO wordt iets specifieker gekeken naar eventuele afwijkingen. Verder is er geen verschil met een gewone 20 weken echo.)
Lees verder →

From the outside looking in…

Uitgelicht1 reactie

Vaak heb ik al geschreven over hoe wij zelf onze “fertiliteits reis” hebben ervaren.
Hoe het voor ons was en waar en hoe wij ergens weer de hoop & het geloof vandaan haalde… Het verhaal vanaf de binnenkant…
Maar hoe is het als je van de “buitenkant” mee kijkt?

Ik vroeg mijn tante een stukje te schrijven over hoe zij onze reis ervaren heeft en hoe het is om van dichtbij een koppel met vruchtbaarheidsproblemen te volgen.

Het is een mooi stuk geworden, heel dankbaar!
Hier volgt het stukje geschreven door Adrienne Mathijssen.
Lees verder →

18 weken update

UitgelichtEen reactie plaatsen

Hier weer een update over onze zwangerschap.

Deze week alweer 18 weken… Nu echt bijna op de helft.
Vorige week hebben we nog even een controle gehad bij onze verloskundige, weer wat dingetjes besproken en natuurlijk weer even naar het hartje geluisterd!! Onze kleine man was weer erg druk,heel leuk en bijzonder om te horen, we love him so much!!♡
Bij de controle was alles prima, heel fijn. We hebben ook gelijk de 20 weken echo gepland, we krijgen een uitgebreide echo, omdat we via ICSI zwanger zijn geworden. Deze echo krijgen we in het ziekenhuis. Vind dit erg spannend. Maar nog even geduld… we hebben de echo gepland staan voor donderdag 29 oktober.

Mijn buikje is nu ook erg goed aan het groeien… Het is nu echt geen opgeblazen buik meer, maar echt een zwangerschaps buikje, zo trots… Iedere keer als ik eraan voel of er naar kijk voel ik me zo gelukkig! Er groeit een klein wondertje in mijn buik, wow!
Doordat mijn buikje zo goed aan het groeien is, zijn mijn banden goed aan het rekken, ik voel dit dan ook regelmatig. Gelukkig weet ik inmiddels wat dit gevoel is, en maak me daar dan ook geen zorgen meer over… ik kan nu echt genieten!
Lees verder →

Don’t be ashamed of your story, it wil inspire others

Uitgelicht2 reacties

Zullen we er voor gaan schat?!
Dit zeiden mijn man en ik 3,5 jaar geleden tegen elkaar. We hadden samen een grote droom, een kindje van ons samen, dat zou ons mooie leventje helemaal compleet maken.  Zonder over enige problemen na te denken stopte ik met de pil en begonnen we aan onze reis.  (niet wetende dat deze wel eens wat langer zou kunnen gaan duren)
Na een aantal keer proberen nog geen resultaat, maar we wisten dat het ‘ontpillen’ lang zou kunnen duren, dus zochten daar niets achter. Het komt vanzelf wel een keer goed.

Tot het voor ons gevoel toch niet meer goed voelde… We hadden sterk het gevoel dat er iets mis was, en dit was ook zo! Het is fijn dat we er op tijd achter kwamen en al vrij snel naar de fertiliteit afdeling mochten om alles na te laten kijken.
Onderzoeken hier en daar… Tot die ene dag… De dag die we nooit meer gaan vergeten. De uitslag:  Zwanger worden zou niet zo makkelijk worden… We hebben hulp nodig.  Deze dag voelt aan de ene kant al zoooo lang geleden, maar aan de andere kant voelt het ook als gisteren dat we daar samen zaten en ons lot te horen kregen.

Lees verder →

16 weken update

Uitgelicht1 reactie

16 weken al weer…. het gaat stiekem nu toch wel snel.
We zijn al bijna op de helft van de zwangerschap en ik begin nu dan ook echt al
wel te “showen”, er is duidelijk een zwangerschapsbuikje aanwezig.
Heel apart, maar wel super leuk! Dat betekend dat ons kleine mannetje goed aan het groeien is.  Ik heb daardoor de laatste dagen ook echt veel last van bandenpijn gehad…

Lees verder →

Boy or Girl???

Uitgelicht4 reacties

Een zoon of Dochter? Het maakt ons helemaal niets uit, maar zijn zo nieuwsgierig of er een kleine meid of een kleine jongen in mijn buik zit;-) We vinden het leuk om te weten en natuurlijk ook makkelijk voor het shoppen… Gaan we voor roze of blauw?:-)

We besloten dan ook om een geslachtsbepalende echo te laten maken…

Gisteren was het dan zover… we waren zo benieuwd en konden niet wachten om ons kleintje weer te zien. Natuurlijk om te kijken naar het geslacht, maar vooral ook om te kijken of alles goed is… Gelukkig was dit zo! Het zag er allemaal super uit, zo fijn!
Na dat ze alles een beetje goed bekeken had, ging ze dan toch op ons doel af… En Yes, we hebben kunnen zien of we een dochter of een zoon gaan krijgen!!!
Heb ik de spanning al een beetje opgebouwd?;-) Daar komt het dan…

We are having a….
Lees verder →

Something new…

Uitgelicht1 reactie

Welkom op mijn nieuwe blog Mrs to Mama…Leuk dat je een kijkje komt nemen.
We starten een nieuwe fase in ons leven & daar hoort ook een nieuwe stijl bij.
Alle berichten van mijn things in life blog zijn natuurlijk mee overgenomen, zodat je altijd nog eens terug kan lezen hoe de weg naar onze droom gelopen is!:-)

Er zullen wekelijks berichten online komen over: Vruchtbaarheidsbehandelingen, zwangerschap & lifestyle!

Zou leuk zijn als je onze weg wil blijven volgen. Je kan dan in het menu aan de zijkant je mail adres invullen, zodat je niets gaat missen. Like ook mijn Facebook pagina Mrs to Mama & blijf altijd op de hoogte van onze reis!:-)

XO Maud

f88296ec0eb9c913a97cbc6e9cfc25f0

Looking back, going forward…

UitgelichtEen reactie plaatsen

Inmiddels is onze droom werkelijkheid geworden en mogen wij vol trots zeggen dat we al bijna 14 weken zwanger zijn van ons 1e wondertje… Wij zijn natuurlijk helemaal in de zevende hemel en zo intens gelukkig dat ons wondertje ons gegund is… Toch blijft het lastig om helemaal uit de “Fertiliteit bubbel” te komen. We hebben inmiddels afscheid genomen van de afdeling voortplantingsgeneeskunde, maar toch zullen wij onze reis daar nooit vergeten.

In 2013 zijn wij terecht gekomen in de vreemde wereld van vruchtbaarheidsbehandelingen! Onderzoeken hier, testjes daar, bloedprikken hier en gesprekken daar… heen en weer tussen verdriet, hoop, blijheid en teleurstellingen.
Ik weet het allemaal nog als de dag van gister!   Het is me nog vreemd om “gewoon” gezellig over mijn zwangerschap te praten, ik voel me nog altijd een beetje ongemakkelijk… dit komt (denk ik) doordat ik zo gewend was om liever niet over zwangerschappen, baby’s enz. te praten.  Hier werd ik vaak zo verdrietig van. Gelukkig gaat het al steeds beter & vind ik het super leuk om bezig te zijn met alles wat komt kijken bij onze zwangerschap!
Toch voel bij ieder blij woord wat de wens mama’s en papa’s kunnen voelen … Ik voel de pijn en de eenzaamheid die bij vruchtbaarheidstrajecten komt kijken. Er is maar 1 ding wat zij en wij maar al te graag willen… en voor sommige lijkt dit nog zo ver weg en voelt het als een oneindige, eenzame strijd!
Mij heeft het altijd erg geholpen om toch zo positief mogelijk in het traject te blijven staan, hoe verdrietig, boos of teleurgesteld wij dan ook waren, ik probeerde altijd iets positiefs op te pakken zodat we weer door konden & samen sterk stonden.
En ook al voelt het als een eenzame strijd, weet dat je echt nooit alleen bent!
Blijf altijd in je dromen geloven!!

We weten dit maar al te goed… nooit hadden we durven dromen dat er nu een klein wondertje in mijn buik aan het groeien is! Woorden kunnen niet beschrijven hoe intens gelukkig wij ons nu voelen!
(nu hoor ik je al zeggen: “lekker makkelijk praten, ze is nu zwanger!!”)  Dit zou ik ook gezegd kunnen hebben, maar weet dat het echt niet makkelijk praten is…  Wij zullen altijd blijven onthouden hoe veel pijn en teleurstelling dit traject gebracht heeft, maar nu vooral ook heel veel geluk & blijheid. “Looking back, going forward!”
Wij zullen voor altijd dankbaar zijn voor de mogelijkheden die fertiliteit artsen ons hebben geboden. En we genieten nu vooral van deze bijzondere tijd… ook al is en blijft het enorm spannend!;-)

Herkend iemand dit gevoel? Dat je nooit echt helemaal uit de “fertiliteit” bubbel komt…

Never give up hope… miracles happen every day!

You can read about it…

UitgelichtEen reactie plaatsen

Wil je wat meer informatie over vruchtbaarheidsproblemen, of verhalen lezen van stellen die zelf door de malle medische molen zijn gegaan?
Er zijn al een hoop boeken uitgebracht…
Zeer interessant en vaak ook mooi om te lezen, hoever stellen willen gaan voor hun grootste droom!
Zelf heb ik ook al boeken gelezen en haalde er vaak hoop uit. Het gaf weer de nodige kracht om verder te gaan.

Bij bol.com hebben ze diverse boeken over vruchtbaarheidsproblemen in het assortiment.

Verhalen van stellen die zelf door de malle medische molen zijn gegaan, of boeken over wat vruchtbaarheidsbehandelingen inhouden.

Vruchtbaarheidsbehandelingen, onvoorwaardelijke liefde & hoop!

Boeken over vruchtbaarheidsproblemen

Bye first trimester, Hello second trimester!

UitgelichtEen reactie plaatsen

Deze week hebben we de 13 weken bereikt, helemaal super!
De “spannendste” weken zijn voorbij, en we kunnen steeds beter van ons wonder gaan genieten.
Dit geeft ons echt een fijn gevoel, het wordt nu steeds werkelijker voor ons.
Inmiddels hebben we ook al een aantal keren ons kleine wondertje mogen bewonderen…
Het is inmiddels al een echt klein mini mensje, met armpjes, beentjes, vingertjes en teentjes.
Ook hebben we vorige week voor de eerste keer het hartje gehoord, wat was ook dat een super mooi moment, ons favoriete geluid ooit! Zo snel en zo mooi! 🙂
Het is zo mooi om ons kleintje te zien groeien.

Hier hebben we het allemaal voor gedaan, het is een lange en moeilijke weg geweest. Maar zo als we nu dit allemaal mogen meemaken, zou ik het zo weer doen! Zonder twijfel. Onze reis heeft tot nu toe al een geweldige bestemming! We genieten zo van alles op dit moment!
Het is en blijft een wonder dat dit kleine mensje in mijn buik zit!♡

We hebben nu ook de keuze gemaakt om over te stappen naar de verloskundige praktijk het klavertje in Alphen, dit voelt voor ons een stuk prettiger en is wat dichter bij huis.:-)

Het is zo niet vanzelfsprekend om zwanger te zijn, dit weten wij als geen ander…
Vandaar dat ik ook al 5 weken mee doe voor Moeders voor Moeders.
(Wat is Moeders voor Moeders? Zij zamelen urine in van zwangere vrouwen. Uit deze urine wordt het hCG-hormoon gewonnen. Dit hormoon wordt door farmaceutische bedrijven gebruikt voor het vervaardigen van geneesmiddelen die worden gebruikt bij vruchtbaarheidsbehandelingen.)

Erg belangrijk, en ook zo nodig. Dankzij alle ‚ plassende zwangere vrouwen’ hebben wij ook gebruik kunnen maken van de medicijnen die horen bij een vruchtbaarheidsbehandeling, en wij kunnen deze vrouwen dan ook niet genoeg bedanken voor hun bijdrage!:-)
Vandaar dat het voor mij ook vanzelfsprekend was om mee te doen!  Het is een kleine moeite voor een hele grote wens!  Je hebt als vrouw 10 weken de tijd om een andere vrouw te helpen om zwanger te raken.  Ben je zwanger, of ken je iemand die zwanger is? Doe mee via http://www.moedersvoormoeders.nl

Graag willen wij iedereen bedanken voor de super leuke, lieve kaartjes en cadeautjes die we hebben ontvangen, het doet ons erg goed om te weten dat iedereen zo meegeleefd heeft in onze moeilijke strijd! Maar we hebben gewonnen, We zijn Zwanger en voelen ons zo intens gelukkig!
Ons wonder is nog maar zo klein, maar nu al zo geliefd!

You are so little, but we love you so much already… So blessed that our dream came true!

Zoveel lieve kaartjes & cadeautjes!♡

We made a wish…

UitgelichtEen reactie plaatsen

Wat een spannende weken waren dit weer…
We waren de 2 wachtweken na de terugplaatsing al een aantal keren gewend, maar deze weken waren nog veel spannender. Zou het allemaal wel goed zijn? Ben ik echt zwanger?
Natuurlijk weten we dit al wel, maar we wilde toch wel heel graag de bevestiging van een echo.
Ik voel van alles rommelen in mijn buik, ben veel moe, heb redelijk wat acne op mijn gezicht en moet echt op tijd iets eten om de misselijkheid tegen te houden. Dit zijn toch echt wel zwangerschaps symptomen, dus het zal wel goed zijn, toch??

Woensdag 29 Juli was het dan zover… Onze eerste echo!!
Wat een spannende dag, gelukkig hadden we al om 9 uur onze afspraak.
De nacht daarvoor zo slecht geslapen, alleen maar liggen woelen, piekeren en misselijk liggen zijn;-) Ik was dan ook erg blij toen het ochtend was en het zo ver was voor onze afspraak.
We waren op tijd… zo benieuwd!!!
Onze namen werden weer geroepen, maar deze keer voelde het toch anders…
Eenmaal bij onze arts binnen, zei deze: Zullen we maar eerst even kijken??
Uh ja heeeeel erg graag, we houden het niet meer van de spanning!!!
Er werd ons toch nog even gezegd, dat het nog redelijk vroeg was en we misschien nog geen kloppend hartje zouden kunnen zien, dit was ons al eerder verteld, dus hier hadden we ons al op ingesteld.
Toen was het moment daar….De eerste echo, daar zagen we voor de eerste keer ons kleine wondertje, de tranen liepen over onze wangen, wat een mooi, bijzonder en emotioneel moment!
Hier hebben we het allemaal voor gedaan, ons eigen kleine mooie wondertje!!
En yes, onze arts zag ook gelijk een mooi kloppend hartje, wow!!! Zo klein, zo mooi, zo van ons!!
Onze dag kon niet meer stuk, geweldig!!! We hebben nu de eerste foto van ons kleintje, zo bijzonder! We zijn ECHT zwanger, en zijn nu 7 weken, onze uitgerekende datum is 16 Maart 2016!!
Dit was de bevestiging die wij zo nodig hadden, om het echt te kunnen geloven. Nu echt genieten!

Na de echo werd er besproken hoe nu verder te gaan.
We worden gepromoveerd, zo als onze arts het noemde, dit is het afscheid op de voortplantings- geneeskunde afdeling, en vanaf nu mogen we naar de verloskunde afdeling Livive!
Oh yes, dit voelt zo goed! De arts wenste ons een hele mooie zwangerschap toe en was ook echt super blij voor ons!!
Ik had als bedankje nog een kaartje meegenomen voor alle medewerkers van de afdeling.
Want wat zijn wij dankbaar voor alles wat ze voor ons gedaan hebben, alle goede zorgen en steun tijdens dit moeilijke traject. Wij waarderen dit zo, en mogen nu mede dankzij hen gaan genieten van ons wonder!! Wij zullen dit nooit maar dan ook nooit vergeten!!
Onze arts vond dit erg leuk en bedankte ons, ze zei: Hier doen wij het voor!!

We mochten gelijk even langs de Livive afdeling om ons aan te melden, geweldig!
Daar stonden we dan in de lift, nog helemaal in de 7e hemel, het is waar, we mogen naar de verloskundige!! Daar werden we nogmaals gefeliciteerd en in het systeem gezet.
Komende donderdag 6 Augustus hebben we onze intake, hier hebben wij zo’n zin in!
We krijgen dan ook weer even een echo, fijn weer even ons kindje bekijken, hihi 🙂

Nu gaan we echt genieten op onze roze (of blauwe) wolk!!

Twinkle twinkle little star,
Do you know how loved you are!!

Never stop believing in miracles!

UitgelichtEen reactie plaatsen

Hier weer een update over onze fertiliteit reis…

Na onze 2e icsi poging waar we helaas weer een teleurstelling te verwerken kregen, hadden we besloten om even een rust pauze in te lassen. Even weer helemaal tot onszelf komen en genieten van alle dingen die we wel hebben. Dit ging een hele tijd goed, maar toch merkte we dat het niet makkelijk is om het helemaal los te laten, je staat er mee op en gaat er mee naar bed, de gedachtes van wat als en je weet maar nooit wat er voor wonders gebeuren blijven door je hoofd spoken. De droom is zo groot en altijd aanwezig, er is maar 1 ding dat wij zo graag willen en dat is een gezond klein wondertje!! Als we onze droom waar willen maken zullen we er wat voor moeten doen…

Begin juni zijn we dan ook even op vakantie gegaan om ons hoofd even helemaal leeg te kunnen maken en echt even volop te kunnen genieten en relaxen.
Tuurlijk hebben we ook veel gepraat samen, wat willen we, hoe gaan we verder, wanneer gaan we verder? We hebben nog 5 mooie cryo’s die op ons liggen te wachten. Willen we daar echt nog even mee wachten of gaan we er nu weer helemaal voor?
Na vele lange soms emotionele gesprekken zijn we toch tot de beslissing gekomen om onze reis verder te vervolgen. Wat een mooi moment, we gaan weer helemaal voor onze droom!!
We besloten om bij mijn eerst volgende menstruatie het cryo traject weer in gang te zetten.
Zo gezegd, zo gedaan, niet lang na onze vakantie was het zover. Yes, we kunnen bellen en gaan weer voor onze droom!!  Op zondag 28 juni was het zover, de dag van de terugplaatsing. (mits het cryo goed ontdooid)
Wat blijven dit toch spannende dagen, nu onze 8e terugplaatsing, maar het gevoel went nooit. Er is op dat moment niets wat je kan doen, alleen hopen, wensen en erin blijven geloven dat het goed komt.

Gelukkig kwam het ook goed, geen nieuws is goed nieuws, dus mochten wij die zondag om 11.30 naar het ziekenhuis voor de terugplaatsing van onze mooie embryo.
Het was super druk in de wachtkamer en we hebben dan ook best lang mogen wachten, maar eindelijk was het om 12.15 uur zo ver, onze namen werden geroepen. yes, het moment is daar!
De vrouw van het lab kwam weer even onze namen checken, en dit klopte gelukkig!;-)
Onze arts kwam niet kort daarna binnen en was heel erg enthousiast: `Mag ik het al vertellen??`  Wij dachten, huh? wat mag je al vertellen? Ons embryo bleek super goed door het proces van ontdooien gekomen te zijn, en was gelijk weer erg goed gaan delen… Het was dus een echt top embryo met een mooie grote kans! Helemaal super, we waren zo blij!!!  Eindlijk was het dan zover, ons super top embryo werd teruggeplaatst, Wow wat een geweldig bijzonder gevoel blijft dit. Ik voelde me gelijk weer zwanger. Onze dag kon niet meer stuk!
Eenmaal thuis zijn we een rondje gaan wandelen in het bos met ons hondje Lola, even samen genieten! Wat was het een mooie dag!!

De volgende dag begon helaas de afscheiding al weer te komen, wat baalde ik al weer. Jeetje dit is veel te vroeg, wat is dit nu weer, ik wist echt niet wat te denken. Ik heb dan ook gelijk het ziekenhuis gebeld. Deze stelde mij gelukkig gerust, er was tijdens de terugplaatsing een bloedvaatje geraakt en dit zou voor de afscheiding kunnen zorgen. Het kwam zeker niet uit mijn baarmoeder, dus probeer het los te laten. Dit is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, zeker toen het de volgende dagen niet minder werd. De woensdag had ik zelfs al kort wat bloed verlies.  Jeetje, wat is er een dunne lijn tussen hoop, spanning, verdriet en blijheid.
Die vrijdag maar weer eens bellen, we zijn nog geen week verder en al zo veel afscheiding, hoe kan dit? Weer stelde ze mij gelukkig gerust. Heel fijn om te kunnen en mogen bellen met de meest rare vragen en altijd een begrijpelijke en geruststellende stem te horen. Dit zorgt ervoor dat we onze hoop niet verliezen.
Dat weekend werd alleen de afscheiding nog veel meer en ik kon dan ook echt niet anders concluderen dan dat deze poging weer mis is gegaan. Wat een teleurstelling, wat een verdriet!  We zagen onze droom weer helemaal instorten!

Na het weekend werd het weer wat rustiger met de afscheiding, huh? Hoe kan dit, dit kennen we niet, zou het dan toch???
Die woensdag had ik een uitstapje… Nou ik weet niet hoe vaak, maar ik heb die dag heel veel tijd doorgebracht op de toilet, wat moest ik veel plassen, en moe dat ik was. Oke, dit lijkt een goed teken? Maar dat kan toch helemaal niet, het zou toch niet? Zou ik echt zwanger zijn? Nee, het zal wel in mijn hoofd zitten en liet het ook weer even rusten.
Tot ik de volgende dag ineens een ingeving kreeg, ik had weer wat afscheiding en verloor de hoop weer, ik dacht ik doe gewoon even een test dan krijg ik de bevestiging dat het niet zo is en kunnen we de teleurstelling weer gaan verwerken.
Maar oeps, er verscheen binnen een paar seconden een dikke vette + op de test……
Mijn reactie: O mijn god, O mijn god, O mijn god, O MIJN GOD!!!!!! O chips, Mark is er helemaal niet… Tranen, lachen, Tranen, trillende handen. Ik wilde maar 1 ding…. Naar Mark toe!!!
Dus op naar Galder met mijn positieve test, ook mark kon het bijna niet geloven, daar stonden we dan buiten op de parkeerplaats met een positieve zwangerschaps test!!!!! Dit kon toch gewoon niet waar zijn!!!
Op de terug weg gelijk nog het schap bij de kruidvat leeg gekocht, ik moest meer testjes doen, ik kon het niet geloven! Maar ja hoor, ze bleven allemaal super positief.
Gelukkig mocht ik van het ziekenhuis de volgende dag al de bloedtest doen, zodat we de officiële uitslag kregen. Maar s’ avonds konden we ons niet inhouden en wilde onze ouders het goede nieuws vertellen! Wat was iedereen blij, emotioneel, verrast en verbaasd. We voelde ons zo trots!!

Wat waren wij zenuwachtig die vrijdagochtend… op tijd gingen we naar het ziekenhuis, voor 9 uur prikken is s’middags de uitslag! Dan is het wachten, wachten, wachten…
Dat konden we bijna niet… zo gespannen… we besloten dan ook om de ochtend op de woonboulevard door te brengen, dan gaat de tijd wat sneller, hihi!!
Om 13.00 uur was het dan zo ver… We mochten bellen… met trillende handjes kon ik nog net het nummer indrukken en bellen…
Daar kwam dan het verlossende woord: Er zit HCG in je bloed en de waardes zijn super goed!!!
Gefeliciteerd je bent zwanger!!!!!
Wow, Wow, Wow, naar dit moment hebben we zo lang toegeleefd, hier hebben we alles voor gedaan, zo veel ups & downs, hoop, teleurstellingen, verdriet, blijheid, geloof, ongeloof…  Wat een geweldig moment wat we nooit meer gaan vergeten! We zijn zwanger!!  Zo intens gelukkig, trots, emotioneel en blij! Onze droom is werkelijkheid geworden, er groeit een klein wondertje in mijn buik! Wow, wat een onbeschrijfelijk gevoel! We kunnen het soms niet geloven!!

Woensdag 29 juli hebben we onze eerste echo en we kunnen niet wachten om ons wondertje te zien!!! Er volgt snel weer een update… nu eerst genieten op onze roze (of blauwe) wolk!!!!!

Never give up hope, miracles do happen!!!