depressie – Lines by me

De laatste weken merkte ik dat ik weer dieper in het “zwarte gat” zakte, het evenwicht even kwijt.
Ik ben erg down, heb weinig energie en moeite met de “normale” alledaagse dingen.
Alles voelt zwaar, donker en weet niet zo goed waar ik de energie vandaan moet halen.
Werken, het huishouden, opstarten, het lukt me niet, het lijken zulke “gewone” dingen en
ik baal dan ook zo dat het me niet lukt.
Je zal het niet snel aan me zien, mijn muur en masker zijn nog zo sterk aanwezig.
Wat is het moeilijk om daar doorheen te komen, ook bij de therapie. Het lukt soms wel, maar wat is het beschermingsmechanisme sterk. Dit voelt nog altijd zo veilig, maar het helpt me niet.
Dit maakt het ook lastig voor andere om het te begrijpen en me echt te zien.
Ik zorg dat ik er verzorgd uitzie, sta op het schoolplein, ben bij de voetbal, doe boodschappen, alles lijkt goed, leuk en gezellig, maar diep van binnen is het een strijd. Ben voor nu dan ook gestopt met onze winkel, een stap terug om aan mezelf te werken. Dat geeft me wel wat rust, maar het blijft lastig. Het voelt echt als falen, niet goed genoeg zijn.

Voor nu ligt de complete focus op het uit de depressie komen. De dagen weer wat lichter en aangenamer maken. Sta nu ook op de wachtlijst voor de psychiater, kijken of we met medicatie nog wat kunnen doen. Alles om er weer 100% voor mijn gezin te kunnen zijn, en mezelf fijn te voelen. Ik zou zo graag weer van de kleine dingen willen kunnen genieten, ons gezin, het zonnetje, leuke dingen, maar in deze dagen is het zo verdomd lastig. Het klinkt allemaal zo simpel, en ik doe echt m’n uiterste best en soms lukt het echt wel, maar wat is het soms ook zo verdomd lastig.

We gaan nu met hulp van psycholoog weer voor een beetje structuur zorgen en een kleine weekplanning. maken. Elke dag een kleine huishoudelijke taak, boodschappen, wat tijd voor mezelf, even naar buiten of iets leuks doen met een vriendin. Zo dankbaar ook voor alle lieve mensen om me heen die elke week weer voor me klaarstaan en ons ook hier nu weer bij helpen. Even een bakje thee, een wandeling, een knuffel of gewoon even samen zijn. Om hulp vragen is soms zó lastig, dus zo fijn als ze er zelf gewoon zijn, zo lief. Daar kan ik alleen maar heel dankbaar voor zijn.

Dag voor dag, stap voor stap, komen we er wel.

2 jaar geleden heb ik voor het laatst een blogpost geschreven.
Inmiddels is er weer veel gebeurd.

Ik merkte dat ik het in de periode tijdens onze icsi behandelingen prettig vond om van me af te schrijven, en miste deze uitlaatklep enorm. Een hele lange tijd kon ik niet naar mijn blog kijken en de stukken lezen, het deed zoveel pijn. Ik stopte het het liefst allemaal zo ver mogelijk weg. Maar het lukt me nu om af en toe weer eens iets te lezen, stukje voor stukje, op mijn eigen tempo.
Op dit moment zit ik weer in een mindere periode en wilde graag weer wat gaan schrijven.

De periode na de laatste icsi poging valt zwaar. Na de curettage voelde ik me zo down, ik was op. We hebben toen vele gesprekken gehad met de psycholoog in het ziekenhuis en samen en hebben toch nog een poging gedaan. Toen dit mis ging was dit de druppel, ik was op, moe gestreden en was mezelf helemaal kwijt. Ik heb nog een aantal behandelingen gehad bij de psycholoog en gesprekken met de huisarts. Na een tijd ging het wel wat beter, en kon ik mijn ding doen. Genieten van ons gezin en de leuke dingen om me heen. Na een jaar stopte de behandelingen en moest ik het weer zelf gaan doen. Daar was ik wel klaar voor dachten we…

Een hele tijd ging het wel goed, ik kon genieten en voelde me goed.
Helaas ging het steeds vaker weer met behoorlijke ups en downs, ik voelde mezelf weer wegglijden in het donkere gat. Dit was zo lastig, want ik wilde niet laten merken dat het niet goed met me ging. Het zou vanzelf wel weer beter gaan. Maar het werd niet beter. Begin 2023 lukte het me niet meer, ik was klaar, op. Na lang twijfelen, en vele gesprekken met mark en een stuk schaamte klopte ik weer aan bij de huisarts, ik heb hulp nodig. Mijn medicatie werd gelijk weer opgestart en iets opgehoogd en ik kreeg een verwijzing naar de psycholoog.

Sinds een paar maanden ben ik nu bij een instelling onder behandeling met een psycholoog, waar ook meerdere mensen achter de schermen meekijken en helpen. Wat ben ik blij dat ik snel bij hun terecht kon. De gesprekken zijn pittig, zwaar en emotioneel.
De diagnose “depressieve stoornis” klinkt zwaar, maar het geeft me ook duidelijkheid. Ik weet dat dit mijn hele leven al speelt. Heb deze periodes al vaker gehad. Mijn mentale gezondheid heeft altijd een grote rol gespeeld in mijn leven, en nu, eindelijk, sta ik open om er echt mee aan de gang te gaan. Het zal altijd een stukje van mij blijven, maar ik ga er mee leren omgaan.

Ik merk dat rondom het stuk depressie, burn-out ook nog een enorm groot taboe hangt.
Wat zo ontzettend jammer is. Het zou voor veel mensen zo veel prettiger zijn als er open over gesproken kan en mag worden. Ik ben zelf over ons icsi traject altijd heel open geweest. Maar over dit stuk niet, het stuk schaamte en niet goed genoeg voelen is lastig. Ik heb ik mijn bijna 35 jaar een enorme muur opgebouwd om mezelf te beschermen, niemand zal zien aan mij dat het niet goed met me gaat. Je moet sterk zijn en “gewoon” doorgaan. Inmiddels begin ik te merken dat dit me ooit echt geholpen heeft, maar dat het me nu niet veel meer brengt. Ik zal meer open moeten zijn en mijn emoties meer moeten uiten. Zodat er misschien ook meer begrip zal komen.

Deze weg is ook weer erg lang en moeilijk, maar ook hier ga ik weer voor de volle 100% voor. Ik voel dat ik nu eindelijk op de juiste plek ben. Met hun, mijn gezin en lieve mensen om me heen gaat me dit lukken, het is zeker niet altijd makkelijk, maar samen komen we er wel.

Ik zal vanaf nu weer regelmatig een blog plaatsen over deze weg, lief als je me volgt.
En ben altijd lief, je weet nooit waar iemand doorheen gaat!