De laatste weken merkte ik dat ik weer dieper in het “zwarte gat” zakte, het evenwicht even kwijt.
Ik ben erg down, heb weinig energie en moeite met de “normale” alledaagse dingen.
Alles voelt zwaar, donker en weet niet zo goed waar ik de energie vandaan moet halen.
Werken, het huishouden, opstarten, het lukt me niet, het lijken zulke “gewone” dingen en
ik baal dan ook zo dat het me niet lukt.
Je zal het niet snel aan me zien, mijn muur en masker zijn nog zo sterk aanwezig.
Wat is het moeilijk om daar doorheen te komen, ook bij de therapie. Het lukt soms wel, maar wat is het beschermingsmechanisme sterk. Dit voelt nog altijd zo veilig, maar het helpt me niet.
Dit maakt het ook lastig voor andere om het te begrijpen en me echt te zien.
Ik zorg dat ik er verzorgd uitzie, sta op het schoolplein, ben bij de voetbal, doe boodschappen, alles lijkt goed, leuk en gezellig, maar diep van binnen is het een strijd. Ben voor nu dan ook gestopt met onze winkel, een stap terug om aan mezelf te werken. Dat geeft me wel wat rust, maar het blijft lastig. Het voelt echt als falen, niet goed genoeg zijn.

Voor nu ligt de complete focus op het uit de depressie komen. De dagen weer wat lichter en aangenamer maken. Sta nu ook op de wachtlijst voor de psychiater, kijken of we met medicatie nog wat kunnen doen. Alles om er weer 100% voor mijn gezin te kunnen zijn, en mezelf fijn te voelen. Ik zou zo graag weer van de kleine dingen willen kunnen genieten, ons gezin, het zonnetje, leuke dingen, maar in deze dagen is het zo verdomd lastig. Het klinkt allemaal zo simpel, en ik doe echt m’n uiterste best en soms lukt het echt wel, maar wat is het soms ook zo verdomd lastig.

We gaan nu met hulp van psycholoog weer voor een beetje structuur zorgen en een kleine weekplanning. maken. Elke dag een kleine huishoudelijke taak, boodschappen, wat tijd voor mezelf, even naar buiten of iets leuks doen met een vriendin. Zo dankbaar ook voor alle lieve mensen om me heen die elke week weer voor me klaarstaan en ons ook hier nu weer bij helpen. Even een bakje thee, een wandeling, een knuffel of gewoon even samen zijn. Om hulp vragen is soms zó lastig, dus zo fijn als ze er zelf gewoon zijn, zo lief. Daar kan ik alleen maar heel dankbaar voor zijn.

Dag voor dag, stap voor stap, komen we er wel.