Het waren me de 2 weken wel weer zeg, spanning, hoop & veel duimen.
Op maandag 23 Maart was de terugplaatsing van een mooi embryo. 
We waren weer heel erg blij toen we de eerste wachtweek goed doorgekomen waren. 
Super, ik voelde me goed, we hadden er echt vertrouwen in dat dit onze keer ging zijn. 
Het zag er allemaal geweldig uit…

Maar dinsdagavond voelde ik al dat er iets niet goed was… iets klopte er niet. Maar ik dacht, Joh, zolang er geen menstruatie komt, is het prima. 
Helaas kwam deze woensdag toch echt… heftig. Ik wist gelijk dat het foute boel was. 
Wat kwam het weer hard aan… huilen, verdrietig, hopeloos…. 
S’middags gelijk maar even naar het ziekenhuis gebeld om het door te geven en te vragen of ik nog met de utrogestan moest doorgaan. Ik hoefde pas op dinsdag 7 april bloed te laten prikken, maar dit duurde nog zolang, en we wilde heel graag duidelijkheid zodat we het weer een plekje konden geven. De verpleegster zei dat ik die vrijdag al wel kon laten prikken. (De pregnyl zou naar 2 weken wel uit mijn lichaam zijn, waardoor ze aan de test wel konden aflezen hoe het met de hormonen en eventueel HCG zou staan.) 

Wij opgelucht… we zouden voor de paasdagen duidelijkheid hebben. 
Zo gezegd, zo gedaan…. ik op vrijdag naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken, daarna lekker een dagje naar Wijnegem…
Het was goede vrijdag.. ons uitstap dagje. 
We hebben heerlijk zitten lunchen… om 13.30u belde ik naar het ziekenhuis voor de uitslag…
Ik wist deze eigenlijk toch al, dus besloot om gewoon in het restaurant maar even te bellen voor de uitslag.
Nou.. dat was me het telefoontje wel… Er werd mij even duidelijk verteld dat ik veel te vroeg geprikt had, 3 dagen om precies te zijn. Nu was de test negatief, maar dat kon ook zijn doordat ik te vroeg getest had. Hoe kwam ik daar toch bij… Uh, doordat een verpleegster dit tegen mij verteld heeft. Maar natuurlijk was er in het systeem daar niks van terug te vinden. 
Ik ga echt niet voor mijn lol te vroeg bloed laten prikken en vond dit dan ook erg vervelend.
Daar zit je dan… in een vol restaurant… pff, het werd me echt even allemaal te veel. 
De teleurstelling was al groot genoeg, dit hoefde ik er echt niet bij te krijgen. 
We wilde alleen maar duidelijkheid, en helaas kregen we deze niet. Ik moest dinsdag 7 april toch opnieuw laten prikken. Nou, ik heb het hele paasweekend een heel vervelend gevoel gehad. 
Tuurlijk we wisten de uitslag diep van binnen wel, maar toch krijg je hierdoor weer hoop.

Vandaag dus toch weer naar het ziekenhuis om te prikken en om 13u gelijk maar weer gebeld, hopelijk nu wel met een duidelijke uitslag. 
En ja hoor, de uitslag was nog steeds hetzelfde als vrijdag… Helaas, geen goed nieuws!
Daar is dan de duidelijkheid, niet zwanger! Wat een teleurstelling.

Nu moeten we dit echt weer even een plek geven en dit valt echt niet altijd mee.
We willen zo graag een gezinnetje, maar hoeveel teleurstellingen kan een mens aan?
Dat weten we even niet, op dit moment vinden wij dat we even genoeg te verwerken hebben.
Vorig jaar hebben we al 6 grote teleurstellingen moeten verwerken, en daar komt nu nummer 7 al weer bij… Zoveel gegeven de afgelopen 2 maanden… hormonen, misselijk, humeurig en noem het maar op en we zitten weer met niks! Dit is zo oneerlijk, zo hard, maar onze realiteit.

Het besef dat dit ons overkomt, komt steeds meer binnen en dit zullen we moeten verwerken.
Het is even genoeg, we hebben tijd nodig met z’n 2tjes. 
Even geen ziekenhuis, hormonen enz. maar tijd met elkaar.
Al zal dit soms moeilijk zijn en zal er vast een moment komen dat we weer 100% voor onze droom willen gaan, we geven zeker niet op, maar voor nu is het even pauze… time out!

Genieten van elkaar & het leven! We hebben elkaar & dat is al zo veel waard!

Punctie update.

Gisterochtend was het dan zover… de Punctie!! 
Tegen de behandeling zag ik zo op, maar ik was ook blij dat de dag daar was. Relieved to be retrieved;-) 
It wasn’t an easy road, but we got this far!
Om 9u hadden we de afspraak, We waren goed op tijd om dat we nog wat bij het lab af moesten geven;-) Dus dan is het even wachten… 
Wat was ik zenuwachtig, ik had dan ook niet zo’n fijne ervaring van de vorige keer.

Toen werd eindelijk mijn naam geroepen, en mochten we naar binnen.
Daar werd ik gelukkig gelijk op mijn gemak gesteld en dat alles goed zou gaan, dat klinkt goed, en is alles wat ik op dat moment even wilde horen. 
Vervolgens kwam de verpleegster om de spuit met morfine te zetten. 
De morfine zorgt ervoor dat de scherpe randjes eraf gaan, zodat de punctie wat dragelijker wordt.
Gelukkig was de dosering deze keer wat minder… (de vorige keer kreeg ik de volle dosering en was daar echt helemaal niet goed van geworden).
Dan is het weer wachten tot iedereen er klaar voor is, De arts, verpleegster en de mensen van het lab.

Toen was het moment daar, we konden binnenkomen en beginnen.
Ik waggelde al naar binnen, dus de morfine was goed ingewerkt;-)
Ik mocht weer op de vertrouwde stoel gaan liggen en de arts keek eerst nog even met de echo hoe het er bij stond in de eierstokken. Het zag er goed uit, rechts zag er vol en mooi uit, links was nog wat rustiger.
De punctie kan beginnen. (Wat is een punctie? Een punctie wordt uitgevoerd met een echo-apparaat, daar zit nu een naald en naaldgeleider aan bevestigd. Met een holle naald prikt de arts door de vaginawand heen de rijpe follikels in de eierstokken aan. De follikels waarin de eicellen zich bevinden worden leeggezogen.)
Het is zeker geen prettig gevoel, gelukkig had ik mijn man en de verpleegster om me te steunen en goed door de behandeling heen te komen. Ik heb ook best hard in hun handen geknepen, sorry:-)

Tijdens de behandeling wordt er door de mensen van het lab af en toe gezegd hoeveel eicellen ze hebben gevonden. Gelukkig was dit bij de rechter eierstokken al goed.
De linker eierstok lag een beetje verstopt en op een lastige plek voor de arts om goed aan te kunnen prikken. Ik moest dan ook even springen, zodat deze misschien wat anders zou gaan liggen. Anders zou het heel vervelend gaan worden.
Helaas hielp het niet veel… er werd nog even flink op mijn onderbuik geduwd, maar ook dat hielp niet echt. uiteindelijk besloot de arts om te kijken hoe het ging en prikte 1 follikel aan, waardoor ze ook een beetje door de baarmoeder heen moest, dit was echt niet prettig en ik kon het dan ook niet goed hebben, ( dat was nog harder knijpen in de handen;-) ) dus besloot de arts om het erbij te laten als wij het daar mee eens waren. Uh jaaa daar ben ik het zeker mee eens!!! We hadden al goed wat eicellen en ik wilde dat het over was.
Uiteindelijk hadden we alles bij elkaar 10 eicellen gevonden. Waaronder gelukkig ook 1 van de linkse kant, pff de pijn was niet voor niets! Dat is een mooie score, en we waren dan ook erg tevreden. Nu kon ik even gaan bijkomen in het kamertje.

Daar kregen we te horen dat het zaad ook goed genoeg was, gelukkig.
Eerst dachten ze eraan om 50/50 te doen, de helft met ivf en de helft met ICSI. 
Maar na de uiteindelijke test bleek het toch beter te zijn om alles met ICSI te doen.
Prima, waar de beste kansen liggen werkt voor ons!

Nu thuis even een paar dagen rustig aan doen om de eierstokken de kans te geven bij te komen van de punctie. De blaasjes zijn nu eenmaal wel leeggehaald, maar lopen ook weer vol met vocht. Dus even rustig aan doen is wel nodig. Gelukkig voel ik me vandaag al een stuk beter.
Als alles goed gaat hebben we maandag een terugplaatsing van 1 embryo, erg spannend!

Fijn weekend allemaal, en ik houdt jullie weer op de hoogte!