Het waren me de 2 weken wel weer zeg, spanning, hoop & veel duimen.
Op maandag 23 Maart was de terugplaatsing van een mooi embryo. 
We waren weer heel erg blij toen we de eerste wachtweek goed doorgekomen waren. 
Super, ik voelde me goed, we hadden er echt vertrouwen in dat dit onze keer ging zijn. 
Het zag er allemaal geweldig uit…

Maar dinsdagavond voelde ik al dat er iets niet goed was… iets klopte er niet. Maar ik dacht, Joh, zolang er geen menstruatie komt, is het prima. 
Helaas kwam deze woensdag toch echt… heftig. Ik wist gelijk dat het foute boel was. 
Wat kwam het weer hard aan… huilen, verdrietig, hopeloos…. 
S’middags gelijk maar even naar het ziekenhuis gebeld om het door te geven en te vragen of ik nog met de utrogestan moest doorgaan. Ik hoefde pas op dinsdag 7 april bloed te laten prikken, maar dit duurde nog zolang, en we wilde heel graag duidelijkheid zodat we het weer een plekje konden geven. De verpleegster zei dat ik die vrijdag al wel kon laten prikken. (De pregnyl zou naar 2 weken wel uit mijn lichaam zijn, waardoor ze aan de test wel konden aflezen hoe het met de hormonen en eventueel HCG zou staan.) 

Wij opgelucht… we zouden voor de paasdagen duidelijkheid hebben. 
Zo gezegd, zo gedaan…. ik op vrijdag naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken, daarna lekker een dagje naar Wijnegem…
Het was goede vrijdag.. ons uitstap dagje. 
We hebben heerlijk zitten lunchen… om 13.30u belde ik naar het ziekenhuis voor de uitslag…
Ik wist deze eigenlijk toch al, dus besloot om gewoon in het restaurant maar even te bellen voor de uitslag.
Nou.. dat was me het telefoontje wel… Er werd mij even duidelijk verteld dat ik veel te vroeg geprikt had, 3 dagen om precies te zijn. Nu was de test negatief, maar dat kon ook zijn doordat ik te vroeg getest had. Hoe kwam ik daar toch bij… Uh, doordat een verpleegster dit tegen mij verteld heeft. Maar natuurlijk was er in het systeem daar niks van terug te vinden. 
Ik ga echt niet voor mijn lol te vroeg bloed laten prikken en vond dit dan ook erg vervelend.
Daar zit je dan… in een vol restaurant… pff, het werd me echt even allemaal te veel. 
De teleurstelling was al groot genoeg, dit hoefde ik er echt niet bij te krijgen. 
We wilde alleen maar duidelijkheid, en helaas kregen we deze niet. Ik moest dinsdag 7 april toch opnieuw laten prikken. Nou, ik heb het hele paasweekend een heel vervelend gevoel gehad. 
Tuurlijk we wisten de uitslag diep van binnen wel, maar toch krijg je hierdoor weer hoop.

Vandaag dus toch weer naar het ziekenhuis om te prikken en om 13u gelijk maar weer gebeld, hopelijk nu wel met een duidelijke uitslag. 
En ja hoor, de uitslag was nog steeds hetzelfde als vrijdag… Helaas, geen goed nieuws!
Daar is dan de duidelijkheid, niet zwanger! Wat een teleurstelling.

Nu moeten we dit echt weer even een plek geven en dit valt echt niet altijd mee.
We willen zo graag een gezinnetje, maar hoeveel teleurstellingen kan een mens aan?
Dat weten we even niet, op dit moment vinden wij dat we even genoeg te verwerken hebben.
Vorig jaar hebben we al 6 grote teleurstellingen moeten verwerken, en daar komt nu nummer 7 al weer bij… Zoveel gegeven de afgelopen 2 maanden… hormonen, misselijk, humeurig en noem het maar op en we zitten weer met niks! Dit is zo oneerlijk, zo hard, maar onze realiteit.

Het besef dat dit ons overkomt, komt steeds meer binnen en dit zullen we moeten verwerken.
Het is even genoeg, we hebben tijd nodig met z’n 2tjes. 
Even geen ziekenhuis, hormonen enz. maar tijd met elkaar.
Al zal dit soms moeilijk zijn en zal er vast een moment komen dat we weer 100% voor onze droom willen gaan, we geven zeker niet op, maar voor nu is het even pauze… time out!

Genieten van elkaar & het leven! We hebben elkaar & dat is al zo veel waard!

Punctie update.

Gisterochtend was het dan zover… de Punctie!! 
Tegen de behandeling zag ik zo op, maar ik was ook blij dat de dag daar was. Relieved to be retrieved;-) 
It wasn’t an easy road, but we got this far!
Om 9u hadden we de afspraak, We waren goed op tijd om dat we nog wat bij het lab af moesten geven;-) Dus dan is het even wachten… 
Wat was ik zenuwachtig, ik had dan ook niet zo’n fijne ervaring van de vorige keer.

Toen werd eindelijk mijn naam geroepen, en mochten we naar binnen.
Daar werd ik gelukkig gelijk op mijn gemak gesteld en dat alles goed zou gaan, dat klinkt goed, en is alles wat ik op dat moment even wilde horen. 
Vervolgens kwam de verpleegster om de spuit met morfine te zetten. 
De morfine zorgt ervoor dat de scherpe randjes eraf gaan, zodat de punctie wat dragelijker wordt.
Gelukkig was de dosering deze keer wat minder… (de vorige keer kreeg ik de volle dosering en was daar echt helemaal niet goed van geworden).
Dan is het weer wachten tot iedereen er klaar voor is, De arts, verpleegster en de mensen van het lab.

Toen was het moment daar, we konden binnenkomen en beginnen.
Ik waggelde al naar binnen, dus de morfine was goed ingewerkt;-)
Ik mocht weer op de vertrouwde stoel gaan liggen en de arts keek eerst nog even met de echo hoe het er bij stond in de eierstokken. Het zag er goed uit, rechts zag er vol en mooi uit, links was nog wat rustiger.
De punctie kan beginnen. (Wat is een punctie? Een punctie wordt uitgevoerd met een echo-apparaat, daar zit nu een naald en naaldgeleider aan bevestigd. Met een holle naald prikt de arts door de vaginawand heen de rijpe follikels in de eierstokken aan. De follikels waarin de eicellen zich bevinden worden leeggezogen.)
Het is zeker geen prettig gevoel, gelukkig had ik mijn man en de verpleegster om me te steunen en goed door de behandeling heen te komen. Ik heb ook best hard in hun handen geknepen, sorry:-)

Tijdens de behandeling wordt er door de mensen van het lab af en toe gezegd hoeveel eicellen ze hebben gevonden. Gelukkig was dit bij de rechter eierstokken al goed.
De linker eierstok lag een beetje verstopt en op een lastige plek voor de arts om goed aan te kunnen prikken. Ik moest dan ook even springen, zodat deze misschien wat anders zou gaan liggen. Anders zou het heel vervelend gaan worden.
Helaas hielp het niet veel… er werd nog even flink op mijn onderbuik geduwd, maar ook dat hielp niet echt. uiteindelijk besloot de arts om te kijken hoe het ging en prikte 1 follikel aan, waardoor ze ook een beetje door de baarmoeder heen moest, dit was echt niet prettig en ik kon het dan ook niet goed hebben, ( dat was nog harder knijpen in de handen;-) ) dus besloot de arts om het erbij te laten als wij het daar mee eens waren. Uh jaaa daar ben ik het zeker mee eens!!! We hadden al goed wat eicellen en ik wilde dat het over was.
Uiteindelijk hadden we alles bij elkaar 10 eicellen gevonden. Waaronder gelukkig ook 1 van de linkse kant, pff de pijn was niet voor niets! Dat is een mooie score, en we waren dan ook erg tevreden. Nu kon ik even gaan bijkomen in het kamertje.

Daar kregen we te horen dat het zaad ook goed genoeg was, gelukkig.
Eerst dachten ze eraan om 50/50 te doen, de helft met ivf en de helft met ICSI. 
Maar na de uiteindelijke test bleek het toch beter te zijn om alles met ICSI te doen.
Prima, waar de beste kansen liggen werkt voor ons!

Nu thuis even een paar dagen rustig aan doen om de eierstokken de kans te geven bij te komen van de punctie. De blaasjes zijn nu eenmaal wel leeggehaald, maar lopen ook weer vol met vocht. Dus even rustig aan doen is wel nodig. Gelukkig voel ik me vandaag al een stuk beter.
Als alles goed gaat hebben we maandag een terugplaatsing van 1 embryo, erg spannend!

Fijn weekend allemaal, en ik houdt jullie weer op de hoogte!

Hier weer even een update… We hebben weer een weekje achter de rug…
De hormonen hebben nu echt even de regie over mijn lichaam over genomen.
Mijn emoties gaan van boosheid, blijheid, verdrietig naar humeurig. Ook ben ik moe, futloos en heb veel hoofdpijn.… Maar we weten waar we het voor doen & dat maakt het het allemaal waard;-) Komt allemaal goed!

Het spuitjes zetten verliep afgelopen week ook wat moeizaam… ik zie er soms echt tegenop en ben dan ook erg aan het twijfelen en aarzelen voordat ik de spuit kan zetten. Begin deze week kreeg ik er zelfs even een paniek aanval bij… ik was even helemaal verstijfd en kon niks doen… gelukkig heb ik een lieve man die er voor me is & na een tijdje werd ik weer rustig en kon ik alsnog de spuit zetten, gelukkig. 
Is toch wel erg belangrijk zeg maar… Tjaa, af en toe gaat het leven niet over rozen… Drama queen;-) Maar ach, dat hoort er ook allemaal bij. Het is een weg met ups & downs, dat wisten we toen we er aan begonnen. Inmiddels gaat het spuitjes zetten gelukkig weer een stuk beter, heb de rust weer wat terug gevonden:-)

Inmiddels ben ik ook begonnen met de 2e spuit per dag… de Gonal-f 
(De werkzame stof in Gonal-F is follitropine. Follitropine heet ook follikel stimulerend hormoon en wordt afgekort als FSH. Het is een lichaamseigen hormoon dat wordt aangemaakt door een orgaan in de hersenen (de hypofyse). Bij vrouwen stimuleert follitropine de groei en rijping van eicellen. Bovendien stimuleert het de eierstokken om het vrouwelijke geslachtshormoon oestrogeen te maken.) 
Nu is het afwachten… volgende week vrijdag de eerste echo om te kijken hoe het er bij staat… of er al veel eiblaasjes zijn. De hoeveelheid Gonal-F is deze poging iets naar beneden gezet vanwege de vorige keer (toen groeide er teveel en te snel eiblaasjes). Dus vandaar deze keer 125 ipv 150. Ben volgende week dan ook erg benieuwd hoe het er bij staat.

Afgelopen donderdag had ik mijn eerste behandeling van accupunctuur. Dit ging goed en ik heb er een heel goed gevoel bij. De accupunctuur zorgt er voornamelijk voor dat mijn baarmoeder sterk is om alles te ondergaan en sterk genoeg is voor een eventuele innesteling. Ook zorgt de accupunctuur voor innerlijke rust. Wat ik op dit moment erg goed kan gebruiken;-) Komende maandag heb ik de 2e behandeling.

Dus, dit is ons leven nu… Ups & downs. Maar ik klaag totaal niet, want ik heb er alles voor over om dit tot een goed einde te brengen. Ik ben ook erg blij en dankbaar dat we weer bezig zijn met het realiseren van onze droom! En dat voelt goed. Nu maar zien wat deze week ons weer gaat brengen.

Nothing worth having ever comes easy… but think positive and it will be fine!

Het einde van de pil strip is bijna in zicht… dus gisteren met het eerste spuitje begonnen. Voor ons gevoel is het nu echt weer begonnen!
Het gaat gelukkig weer goed, het was dan ook al weer een hele tijd geleden sinds ik de decapeptyl gespoten had.
(Waar is de decapeptyl voor? Decapeptyl is een hormoon met een eiwitstructuur dat in de hersenen de hypofyse (een orgaantje bij de hersenen) aanstuurt. Decapeptyl werkt net als gonadoreline op het niveau van de hypofyse. Het medicijn onderdrukt de eigen hormoonactiviteit, zodat het lichaam zelf vrijwel geen invloed meer heeft op het aanmaken van eiblaasjes. Dit wordt in een latere fase door middel van een ander hormoon geregeld.)

Gelukkig zijn deze spuitjes al voorverpakt, zodat ik ze gelijk uit de verpakking kan gebruiken. 
De vloeistof is koud en het brand als ik het injecteer, even een vervelend gevoel, maar daar wen ik wel weer aan. Nu nog een aantal dagen de pil en dan weer wachten op mijn menstruatie, zodat ik met de volgende spuitjes kan beginnen, deze gaan er dan voor zorgen dat er veel eiblaasjes aangemaakt gaan worden. Maar hierover de volgende keer meer.

Verder gaat het met mijn hormonen super..!!;-) Ze zijn lekker aan het huishouden in mijn lichaam. 
Waarbij ik de vorige keer (de eerste ronde) weinig reactie had op de hormonen, ben ik dit nu aan het inhalen lijkt het wel. Ben nog steeds bijna iedere ochtend wat misselijk en ook mijn lontje is bij sommige mensen (sorry schat;-) ) erg kort! Ook hebben mijn mooie gel nagels het inmiddels begeven, ze vielen een voor een van mijn nagels af. 
Nu vind ik dit allemaal helemaal niet erg, want heb er alles voor over om onze droom waar te maken, het is voor een goed doel!!
Dus even doorbijten en geloven dat het een positief resultaat gaat bezorgen. 

We geloven er echt in dat ons wonder in de maak is.

Ook heb ik een afspraak gemaakt voor accupunctuur. Dit zou kunnen bijdragen aan een positief resultaat bij de ICSI behandeling. Het is bij een vrouw in Goirle, ze klonk vriendelijk aan de telefoon dus dat gaat vast goed komen. Ik wil er alles voor gedaan hebben en als dit positief kan bijdragen vind ik het alleen maar prima. Een paar naaldjes meer of minder maken ook niet meer uit zullen we maar denken;-)
Dit is het voor nu weer even, binnenkort weer een nieuwe update.

Believing in our miracle!!

Mijn avond ritueel voor de komende week(weken)! 😉

Vandaag was ons gesprek bij Drs. M in het ziekenhuis.
Het was weer even geleden sinds we de lange weg naar de afdeling samen hadden gelopen, en het voelde vreemd om na al onze terugplaatsingen (zonder resultaat) weer terug te zijn. 
Voor de zoveelste keer namen we samen plaats in de wachtkamer, en voelen ons hier gelijk weer verdacht snel thuis. Het voelt er dubbel… aan de ene kant zitten we vol met vragen, verwachtingen & hoop, maar aan de andere kant willen we hier eigenlijk helemaal niet meer komen en wil ik het liefs zo snel mogelijk weer naar huis.

Eenmaal bij de arts binnen, vraagt ze gelijk hoe het met ons gaat. Het is een hele weg geweest afgelopen jaar en er is veel gebeurt. Ze vraagt of we het allemaal nog wel trekken en hoe we er samen in staan.
Tja, hoe voelen we ons? `Goed` is meestal ons eerste standaard antwoord. 
Maar eigenlijk is dit natuurlijk niet helemaal waar, we voelen ons niet goed, we hadden hele andere verwachtingen toen we een jaar geleden begonnen aan de eerste ronde ICSI. 
Natuurlijk weet de arts dat er achter `het gaat goed` veel meer schuil gaat, en vraagt dan ook gewoon door. Waardoor we toch concluderen dat het wel eens beter is gegaan. Het is een pittig jaar geweest, waarin het vooral met mij even slecht is gegaan. Het was me even allemaal te veel, en gelukkig hebben mijn gesprekken met de psycholoog mij erg geholpen, al ben je er daar nog niet mee natuurlijk. De arts raad dan ook aan, om echt op tijd aan de bel te trekken en goed voor ons zelf te zorgen. Erg fijn om te merken dat ze zo bezorgd om je zijn en dat ze echt graag willen weten hoe het met je gaat en er echt voor je willen zijn. Het voelt dan ook weer prettig.

Dan kijk ik op het computer scherm… Daar staat het heel erg duidelijk 6 keer achter elkaar:
Niet zwanger, niet zwanger, niet zwanger, niet zwanger, niet zwanger, niet zwanger. 
De uitslagen van de bloedtesten… Oke, dat komt even binnen! Gelijk voel ik een steen in mijn maag en een flinke brok in mijn keel. Maar nee, ik moet nu nog even sterk blijven…
Dan komt de grote vraag, willen jullie/wanneer willen jullie, weer verder met een 2e poging ICSI?
 Ja, we willen graag nog een 2e poging wagen, we geven het nog niet op. 
Het liefst zo snel mogelijk.
In onszelf denken we, wanneer… Waar? sinds een tijdje twijfelen we een beetje, willen we hier verder of willen we misschien is gaan kijken wat ze in België voor ons kunnen betekenen? Het is een erg lastige keuze, en je weet gewoon echt niet wanneer je de juiste keuze maakt. We moeten ons hart volgen.
Na ons gesprek van vandaag, voelt het in Tilburg toch ook nog steeds erg fijn en heb ik nog steeds vertrouwen in de arts. Ze willen het beste voor je en willen graag helpen.
Toch besluiten we nog even geen beslissing te nemen en het eerst thuis nog is samen goed te bespreken. 
Al wel krijgen we een recept mee voor alle medicijnen die we weer nodig gaan hebben voor ronde twee. Een hele lijst weer. We kunnen nu zelf beslissen of en wanneer we starten.

Tijdens de route terug naar de parkeerplaats, voel ik de tranen weer aankomen. 
Jeetje, wat zit mijn hoofd nu vol met informatie, twijfel en hoop. 
Het besef dat we echt weer opnieuw moeten beginnen is moeilijk, verdrietig en komt echt binnen nu. 
Thuis eerst maar weer even uithuilen & vervolgens zoveel mogelijk informatie verzamelen. 
We hebben een beslissing te maken, en alleen wij kunnen dit doen, erg lastig.

Wat we wel weten is dat we niet op geven en dat we willen blijven vechten voor onze droom! 
It’s hard to follow your hart, when you’re hart is a little bit broken, but you are stronger than you think you are!!
Never give up hope! We will follow our dream!

Het is weer een tijdje geleden sinds ik een blog post heb geplaatst.
Inmiddels zijn we 5 weken verder na onze laatste cryo poging uit de eerste ICSI behandeling.

In deze 5 weken is weer het 1 en ander gebeurd. Zo zijn we eind 2014 begonnen met de verbouwing van ons huis, De beneden verdieping wordt flink aangepakt om er ons Droom paleis van te maken. Wat een bouwput, een puinhoop. Maar ze zeggen vaak dat je er eerst een grote puinhoop van moet maken voordat er iets moois kan ontstaan. 
Dat zou je voor infertiliteit ook wel kunnen zeggen… Eerst moet het even flink tegenzitten & een puinhoop zijn in je gevoel en gedachten voordat er iets moois kan ontstaan.
De afgelopen tijd hebben we er nog veel aan terug gedacht, en maakt het ons nog steeds erg verdrietig dat onze eerste ICSI behandeling met 6 terugplaatsingen niet gelukt is. 
Mijn gedachten gaan nog vaak terug naar het begin van onze reis, hoe zijn we hier terecht gekomen en wat is er allemaal gebeurt in een paar jaar tijd.

We hebben begin dit jaar samen de beslissing genomen om een informatie pakket aan te vragen voor pleegouderschap, ook weer een hele stap, maar we willen heel graag voor een kind zorgen en het een goede toekomst bieden. In februari hebben we daar een informatie avond over, en zijn erg benieuwd of het wat voor ons is en wat de mogelijkheden zijn.

Doordat ik zo bezig ben met het vinden van mezelf en het willen zorgen voor anderen heb ik inmiddels ook een studie pakket aangevraagd bij het Civas en heb gekozen voor de cursus Counseling. (Wat houdt deze cursus in: Veel mensen ervaren emotionele periodes in hun leven die eindeloos of onoplosbaar lijken. Soms weten ze dat deze gevoelens het gevolg zijn van ziekte of het verlies van een geliefde. Vaak ook hebben ze geen idee waar de gemoedstoestand vandaan komt. Hun leven is moeilijk of zelfs ondraaglijk geworden. Als counselor helpt u cliënten middels therapeutische gesprekken zichzelf te hervinden.) 
Ik heb erg veel zin om aan deze studie te beginnen en te kijken hoe ik mezelf hier verder in kan ontwikkelen. Ook zal het een goede leerweg zijn voor mezelf.

Gisteren heb ik het boek van Claudia van Loon in een adem helemaal uit gelezen, Spuiten & Snikken. Wat een mooi boek, zo herkenbaar. Het is een boek over de reis die Claudia en haar man hebben afgelegd om hun kinderwens te verwezenlijken. 
Terwijl ik het boek las heb ik veel nagedacht over onze reis, en ga alles vergelijken. 
Het is zo lastig om te weten wat de beste keuze is en om alle nodige informatie te verzamelen. 
We hebben 1 grote wens, en hoe kunnen we deze verwezenlijken? Je wil het liefst zoveel mogelijk bruikbare informatie ontvangen en dit boek heeft mijn ogen zeker geopend. Het is een echte aanrader!

Komende maandag hebben we ons evaluatie gesprek met de arts in het ziekenhuis. 
Ben erg benieuwd hoe dat gaat en wat en wat de mogelijkheden zijn voor onze verdere toekomst. 
We hebben nog 2 (vergoed door de zorgverzekeraar) pogingen over & willen de juiste beslissing nemen voor ons. We moeten ons hart volgen en willen de komende tijd dan ook zoveel mogelijk informatie verzamelen om te kijken wat voor ons goed voelt en hoe we onze reis verder willen voortzetten.

Het is inmiddels een heel verhaal geworden zie ik nu, en zoals je ziet hebben we veel om over na te denken en mee bezig te zijn. Dit vraagt veel van ons, maar geeft ons ook energie.
We geven nooit op en willen er alles aan doen om onze droom uit te laten komen. 
Never stop dreaming!

Houdt jullie op de hoogte van alle ontwikkelingen!

We zitten vandaag alweer op “wachtdag” 4….
De eerste paar dagen gaan altijd goed… dan denk ik er niet heel erg veel
over na & kan het nog redelijk los laten, maar nu…… pff, wat een spanning weer!!!
Ik slaap slecht, lig de hele nacht te woelen, denk over alles na, heb alleen maar lekkere honger, en ben soms echt niet te genieten. (sorry dierbaren om mij heen;-) )

Altijd na een aantal dagen komt die spanning weer opspelen, komt ook omdat ik meestal na een dag of 5,6 al wel door begin te krijgen of de menstruatie er aan gaat komen.
Deze keer gaat dit alleen anders zijn, vanwege de Utrostegan die ik nu gebruik.
Dit kan er voor zorgen dat mocht de menstruatie doorkomen (alsjeblieft niet!!!!!!!!) deze iets langer kan uitblijven door het medicijn. Dit is om het nog wat spannender te maken, denk ik;-)

Gelukkig lukt het me aardig om overdag mezelf bezig te houden, zodat ik wat afleiding heb. Soms bedenk ik ook al helemaal hoe het zou zijn als….. & maak mezelf al helemaal happy!
Natuurlijk wel goed voor mijn positiviteit, maar brengt ook wel wat extra
spanningen met zich mee!
Achja, Nog even geduld hebben, dan komt de uitslag vanzelf!
Waiting, hoping & wishing!!!

Keep you posted!!